Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Cinq-Mars stapel is een oude toren ongeveer 30 meter hoog, gelegen op de heuvel met uitzicht op de Loire bij Cinq-Mars-la-Pile (Indre-et-Loire). Gebouwd tussen de tweede en derde eeuw, onderscheidt het zich door zijn bakstenen bekleding en metselwerk kern, evenals door twaalf unieke geometrische decoratieve panelen in Frankrijk. Zijn architectuur, geïnspireerd door Romeinse modellen zoals die van Ostia, suggereert een sponsor die naar het Rijk reisde. Hoewel het exacte gebruik blijft besproken, de 2005 opgravingen onthulde een aangrenzende podium en een oosterse gevangen standbeeld, wat wijst op een begrafenis of gedenkteken set gekoppeld aan een turon of Romeinse hoogwaardigheidsbekleder.

Gerangschikt in een historisch monument in 1840, de stapel is het onderwerp van tal van interpretaties sinds de 16e eeuw, variërend van mausoleum tot navigatie mijlpaal. Rabelais noemde het in 1534 in Gargantua, en grote restauraties vonden plaats in de 19e en 20e eeuw, vooral in 1843 en 1913, om de kroon en decoraties beschadigd door plundering en erosie te behouden. Recente ontdekkingen, zoals het monumentale terras en het aangrenzende gebouw, bevestigen zijn integratie in een groter complex, waarschijnlijk een mausoleum of centaaf die de glorie van een lokale invloedrijke figuur aangeeft.

De toponym Five-Mars is waarschijnlijk afkomstig van Sanctus Medardus (heilige Medard), die uit de 10e eeuw is gebleken, hoewel lokale legendes vijf krijgers of markers oproepen. De stapel, aanvankelijk op privé-grond, behoort nu tot de departementsraad van Indre-et-Loire. Zijn raadselachtige decor, samengesteld uit rode stenen en witte kalksteen, geïnspireerd verschillende hypothesen, van Romeinse games tot astronomische symbolen, zonder consensus. De opgravingen van 2005-2007 onthulden ook een tuffle standbeeld dat een oostelijke gevangene vertegenwoordigt, nu blootgesteld aan het Grand-Pressigny Museum, en versterken de hypothese van een monument dat militaire feiten viert.

De directe omgeving omvat een oude route van Tours naar Angers, evenals overblijfselen van habitats en ambachtelijke (steen) activiteiten op de heuvel. De site, verlaten na een brand tussen 230 en 380, leed middeleeuwse en moderne degradatie, waaronder geweerschoten sinds Villandry in de 19e eeuw. Hedendaagse restauraties (2014-2015) zijn erop gericht de muren van het podium te stabiliseren en de bezoekersreceptie te verbeteren, met behoud van de sporen van eerdere interventies, zoals de coronakraaien die in 1913 werden vervangen.

Archeologische studies, van La Saussaye (1835) tot Marot (2005), hebben geleidelijk het begrip van de site verfijnd. De stapel, ooit beschouwd als een geïsoleerd monument, wordt nu geïnterpreteerd als een element van een theatrale begrafenis ensemble, inclusief een potentieel heilig of gedenkteken gebouw. Zijn architectuur, die Romeinse en lokale invloeden combineert, en zijn ongeëvenaarde inrichting in Gallië, getuigen van een cultureel syncretisme dat kenmerkend is voor Romeinse Gallië. Toekomstige onderzoek zou andere structuren kunnen onthullen, zoals een villa of workshops in verband met de bouw ervan.

Toekomst

In 2010 werd de site uitgerust met betere ontvangst en informatie voor bezoekers. Sinds 2014 worden de podiummuren gerestaureerd.

Externe links