Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Eugène de Vieux, gelegen in het departement Tarn in Occitanie, vindt zijn oorsprong in een middeleeuwse legende die zijn stichting toeschrijft aan Saint Eugene de Carthage, verbannen bij Albi aan het einde van de vijfde eeuw. Volgens de traditie vestigde hij een klooster en verzamelde relikwieën van heiligen (Amarand, Longin, Vindemial, Carissimo), die een grote pelgrimstocht trokken tot de overdracht van de relikwieën naar de kathedraal van Albi door bisschop Lodewijk I van Amboise. De site herbergde al in 987, verwoest in 1212 door Simon IV de Montfort tijdens de Albigois kruistocht.

Het huidige gebouw, gebouwd in de 14e eeuw op de resten van eerdere kerken, werd herontworpen in de 16e en 17e eeuw. Het beschikt over een uniek schip met vijf spanten, een achthoekige klokkentoren van 23 meter, en zijkapellen. De 14e eeuwse muurschilderingen in de basale kapel van de klokkentoren illustreren de passie van Christus en de theologische deugden. Saccagé tijdens de godsdienstoorlogen werd de kerk in de 17e eeuw gerestaureerd, veranderde in een kelder tijdens de revolutie en keerde in 1970 terug naar de eredienst. In 1906 werd een historisch monument geregisseerd en werd het gerestaureerd.

Architectureel combineert de kerk gotische elementen (gewelfde gewelven, bladerige hoofdsteden) met Renaissance toevoegingen (zuidpoort versierd met pincels, roze met twee stralen). Het koor, met een vijfhoekige apsis, behoudt gesneden zuilen met hoofdletters. De stijging van kalksteen, de middenrif bogen, en de klokkentoren van de Campanaire baaien zijn bewijs van opeenvolgende bouwcampagnes. De relikwieën, gedeeltelijk bewaard gebleven op het terrein ondanks hun overgang naar Albi in 1494, verankeren de kerk in een turbulente religieuze en politieke geschiedenis, verbonden met de Graven van Toulouse en de abdij van Aurillac.

In de 19e eeuw werden grote veranderingen doorgevoerd: een holle bakstenen kluis verving de structuur in 1867-1872, en glas-in-lood ramen ondertekend H. Fauré werden gelegd tussen 1880 en 1894. De twintigste eeuw zag de consolidatie van het middenrif bogen (1955) en de gedeeltelijke sloop van de bakstenen gewelven. Vandaag de dag, de kerk, eigendom van de gemeente, blijft een actieve plaats van eredienst, onderhouden door de gemeente en een lokale vereniging. Het schilderde decor, bestudeerd in de Palissy basis, en de karakteristieke klokkentoren maken het een emblematische Tarn erfgoed.

De site van Vieux, al in 861 genoemd in een erfenis van gravin Sénégonde de Rouergue, was een hoge plaats van middeleeuwse toewijding. De redder (gebied van de kerkelijke vrede) werd daar gevestigd tussen 1037 en 1041, en de priorij, aanvankelijk onafhankelijk, werd verenigd met de abdij van Aurillac in 1078. De relikwieën, het voorwerp van conflicten tussen Albi en Aurillac, symboliseren de belangen van religieuze macht in de regio. De kerk, herbouwd in de 14e eeuw na de vernietiging van de kruistocht, belichaamt zo bijna een millennium van de Occitaanse geschiedenis, tussen geloof, oorlogen en reconstructies.

Externe links