Eerste bouw Ier siècle (première moitié) (≈ 150)
Peristyle en gebouwde woonvleugels.
IIIe siècle
Thermische transformatie
Thermische transformatie IIIe siècle (≈ 350)
Zwembad gevoerd met een extra colonnade.
VIe siècle
Brand en verlaten
Brand en verlaten VIe siècle (≈ 650)
Gedeeltelijke vernietiging, einde oude bezetting.
XIe-XIIe siècle
Stichting van de Priorij
Stichting van de Priorij XIe-XIIe siècle (≈ 1250)
Hergebruik door Benedictijnen van Saint-Romain.
2004-2008
Recente zoekopdrachten
Recente zoekopdrachten 2004-2008 (≈ 2006)
Campagnes geleid door Jérôme Marian.
2011
Historisch monument
Historisch monument 2011 (≈ 2011)
Officiële bescherming van de archeologische site.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De gehele archeologische vindplaats in het kadaster van sectie D, op de percelen 103, 106, 110, 1379 en 1522, overeenkomstig het bij het decreet gevoegde plan: inschrijving bij beschikking van 13 juni 2024
Kerncijfers
Reinhold Dezeimeris - Lokale archeoloog
Gerapporteerde mozaïeken in de 19e eeuw.
A. Pezat - Thermische zoeker
Regisseerde de opgravingen van 1953 tot 1955.
Jérôme Marian - Hedendaagse archeoloog
Vijf zoekacties uitgevoerd (2004-2008).
Bernard de Ségur du Cros - Lokale Lord
Donor van de Priorij in de 12e eeuw.
Oorsprong en geschiedenis
De Gallo-Romeinse villa van Loupiac, gelegen op de plaats genaamd Saint-Romain, is een oud overblijfsel van een aristocratische residentie van de 1e tot de 6e eeuw. De site, toegankelijk door de Garonne, omvatten thermale baden (caldarium, tepidarium, frigidarium), een zwembad gevoerd met geometrische en vegetarische mozaïeken, en een peristyle. De opgravingen onthulden zes fasen van de bouw, waaronder een brand in de zesde eeuw die haar verlaten. De mozaïeken, bestudeerd uit de 19e eeuw door Reinhold Dezeimeris, getuigen van een luxe decor, met motieven zoals polychrome daziers of drie strengen vlechten.
De site werd tussen de 11e en 12e eeuw heropgebouwd door een Benedictijnse priorij, Saint-Roman, die werd opgericht dankzij een donatie van Bernard de Ségur du Cros. De resterende Romaanse kapel, omringd door kloostercellen en een tuin, werd later omgevormd tot een landbouwgebouw. De overblijfselen, beschermd sinds 2011, worden nu beheerd door het Comité voor de Bescherming van Villa Saint-Romain, dat rondleidingen en educatieve workshops organiseert.
Archeologische opgravingen, met name uitgevoerd door A. Pezat (1953-1955) en Jérôme Marian (2004-2008), maakten het mogelijk om architectonische veranderingen door te voeren, zoals de toevoeging van een thermisch complex in de derde eeuw of de dijk van het sierbekken in de vierde eeuw. De onbedekte meubels (geschilderd, keramiek) bevestigden de voortzetting van de bezetting van de site tot zijn middeleeuwse herbestemming. De villa, een emblematisch voorbeeld van de villa Aquitaine, illustreert de aanpassing van de Gallo-Romeinse elites aan de Romeinse invloeden, voordat de monniken het opnieuw gebruiken.
De naam Loupiac, afgeleid van een achtervoegsel -acum, suggereert behoren tot een Gallo-Romeinse eigenaar, die de geleidelijke romanisering van de regio weerspiegelt. De thermale baden, met hun systeem van leidingen en hypocausten, tonen geavanceerde technische knowhow. Vandaag de dag, het oude zwembad en de mozaïeken zijn beschermd door een hangar, terwijl de site, prive-eigendom, blijft toegankelijk voor het publiek op culturele evenementen of door reservering.
Interieur decoraties, zoals pompoen-stijl geschilderde coatings of plafonds met geometrische figuren (IVde eeuw), onthullen Romeinse artistieke invloed. De mozaïeken, gemaakt tussen de vierde en zesde eeuw, behoren tot de best bewaard gebleven in Aquitaine. Hun studie, in combinatie met recente opgravingen, liet toe om de ruimtelijke organisatie van de villa te reconstrueren, met zijn residentiële vleugels en ontvangstruimten.
De middeleeuwse priorij, afhankelijk van de abdij van Sauve-Majeure, markeerde een nieuwe bezettingsfase van de site. De kapel, het enige zichtbare overblijfsel, heeft romaanse kenmerken, terwijl de kloostergebouwen in de 18e eeuw gedeeltelijk werden vernietigd om plaats te maken voor een modern huis. De site, geclassificeerd als Historisch Monument in 2011, combineert zo oud en middeleeuws erfgoed, met een zeldzame getuigenis van historische continuïteit in Entre-deux-Mers.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen