Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het aquaduct van de Gier, gebouwd in de tweede eeuw onder de heerschappij van Trajanus en Hadrius, is een van de vier oude aquaducten die Lugdunum voeden (Lyon). Met zijn 85 km is het de langste en best bewaard gebleven. Het trekt zijn wateren aan van de rivier de Gier (stroom van de Rhône) en steekt het departement Rhône over, door Mornant, Chaponost en Sainte-Foy-lès-Lyon. De route combineert tunnels, bruggen-sifonen (zoals die van Beaurenant, geclassificeerd in 1875) en luchtgedeelten in opus reticulatum, zeldzame techniek in Frankrijk.

De datering van de pijp werd besproken: aanvankelijk toegeschreven aan Claude (I eeuw) na de ontdekking van loodpijpen in zijn naam, werd het herzien dankzij de "steen van Chagnon" (1887), een Hadrian stele (117 In 2018 bevestigden dendrochronologische analyses over houten bekisting van de Beaurenant Siphon Bridge een constructie rond 110 n.Chr, onder Trajanus, met een mogelijke voltooiing onder Hadrianus. Deze ontdekkingen beëindigden een eeuw van speculatie.

Aquaduct maakt gebruik van verschillende Romeinse technieken: 73 km overdekte loopgraven, 12 tunnels (waarvan een 825 m bij Mornant), 4 sifons om de valleien over te steken (Durèze, Garon, Yzeron), en 90 blikken die volgens de aanbevelingen van Vitruve worden bekeken. In Mornant, een 825 m lange tunnel en een Mornantet brug (arches overblijfselen) getuigen van de doorgang. De Yzeron sifon, met zijn 12 loodpijpen onder 13 drukstaven, vertegenwoordigt een technische prestatie om een inzinking van 3 km over te steken.

Sinds de 19e eeuw wordt het aquaduct beschermd door recente restauraties, zoals in Chaponost (2009 In 2018 werd hij geselecteerd voor de Erfgoed Lotto. Twee Mijlpalen (stenen van Chagnon en de Rieu) herinneren aan de Romeinse regels van de bescherming, ontleend aan een wet van Augustus (11.

Historische studies hebben zich ontwikkeld van de eerste onderzoeken van Lyon antiquiteiten (XVIth-15th century), zoals Guillaume Marie Delorme (1760) of Paul de Gasparin (1855), tot de oprichtingsthesis van Germain de Montauzan (1908), die de route nauwkeurig in kaart heeft gebracht. In de 21e eeuw richt het onderzoek zich op ontbrekende looks (minder dan 100 geïdentificeerd op duizend schattingen) en bouwtechnieken, zoals het gebruik van waterdichte mortel (opus signinum).

Vandaag de dag is de Gier Watershed een symbolisch monument van het Gallo-Romeinse erfgoed in Auvergne-Rhône-Alpes, symbool van het Romeinse technische erfgoed en het duurzame beheer van water. Zijn resten, verspreid over 18 gemeenten, zijn beschermd onder de titel van Historische Monumenten sinds 1875 (Beaunant's brug-sifon) tot 1986 (Crest palen).

Externe links