Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Montbron, lokaal genoemd Vieux Château, is getuigd voor de 12e eeuw onder de naam Mons Berulphi. Zijn geschiedenis wordt gekenmerkt door opeenvolgende vernietiging en wederopbouw. In de 15e eeuw werd het geschoren door koning Karel VII, toen herbouwd door Marguerite de Rohan, gravin van Angoulême, wiens Romeinse kerker nog steeds bestaat. Dit kasteel, verbonden aan nobele families als de Montberon en de Rohan, werd toen eigendom van de Bourdeilles, toen van de Loménies in de 17e eeuw.

In de 17e eeuw kende het kasteel opmerkelijke interieurontwikkelingen, waaronder twee geklasseerde geschilderde schoorstenen en een heraldische fries van 1610 die de grote zaal sierden. De kerker werd toen doorboord door rechthoekige ramen. In de 19e eeuw werd het dak herbouwd, maar de meeste bijgebouwen en tuinen verdwenen. Tegenwoordig is er slechts één veelhoekige toren en resten van de kerker, getuige van zijn middeleeuwse en renaissance verleden.

Het kasteel werd al in 852 genoemd in een diploma van Charles le Chauve, dat zijn anciënniteit bevestigde. Het werd in 1699 gedeeltelijk gerestaureerd door Étienne Chérade, wiens familie in de Revolutie werd verdreven. Gerangschikt Historisch Monument in 1985, het behoort nu tot de gemeente van Montbron en behoudt zeldzame architectonische elementen, zoals een trap in een zeshoekige toren.

Architectureel gezien bestaat het kasteel uit twee pleinen, met een deel in aptenti naar het zuiden. De noordelijke gevel behoudt een deur in het midden van een ommuurde hanger, mogelijk overblijfsel van het Romaanse gebouw. De snuitramen en moordenaars herinneren aan hun defensieve rol, terwijl de interieurdecoraties (geschilderde plafonds, heraldische schilden) de evolutie naar een seigneuriële woning illustreren.

De site, vandaag zonder wallen en tuinen, biedt een fragmentarische maar kostbare getuigenis van feodale en Renaissance geschiedenis in Charente. Zijn gedeeltelijke classificatie (paden en structuur) in 1985 onderstreept zijn erfgoed belang, hoewel de exacte locatie (6134 Rampe de la Barbacanne) blijft weinig bekend bij het grote publiek.

Externe links