Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Hébert Museum werd in 1934 opgericht door Gabrielle Hébert, weduwe van de schilder Ernest Hébert, om de herinnering aan haar man te bewaren. Gelegen in het familiebezit dat in 1821 werd verworven door de moeder van de kunstenaar in La Tronche, werd deze plaats de tweede residentie van Ernest Hébert tussen zijn Italiaanse verblijf. Toen hij in 1908 overleed, veranderde zijn weduwe het huis in een privé museum, voor hun erfgenaam, René Patris-d'Uckermann, liet het in 1979 over aan de Algemene Raad van Isère.

Het huis, geclassificeerd als een historisch monument in 1942, behoudt de gereconstrueerde schildersatelier, zijn grote werken en die van zijn Dauphinese tijdgenoten zoals Jean Achard of Théodore Ravanat. In het park van twee hectare, dat sinds 2004 een opmerkelijke tuin wordt genoemd, bevindt zich het neoklassieke graf van Hébert, versierd met een basreliëf dat de villa Medici oproept. Waterbronnen die fonteinen leveren, verkregen in 1649, komen van het Chartreuse-massief.

Sinds 2001 is het museum gerenoveerd door de afdeling Isère, met 1.600 fotografische platen van Gabrielle Hébert in de zolder. In 2012 werd een ruimte gewijd aan hedendaagse kunst, aan de andere kant, geopend als een bijlage. Het museum organiseert jaarlijkse tijdelijke tentoonstellingen, zoals die gewijd aan Johan Barthold Jongkind (2019) of Jean-Baptiste Carpeaux (2020-2021). In 2023 markeerde de diefstal van de juwelen van prinses Mathilde Bonaparte haar nieuws.

Het Hébert Museum illustreert zowel het 19e-eeuwse academisme, door de werken van Hébert en zijn banden met Prinses Mathilde of Theophile Gautier, als een opening over hedendaagse creatie. Het park, zeventiende-eeuwse fresco's en collecties verrijkt met nationale depots (Louvre, musea van Marseille) maken het een hybride plaats, tussen historische herinnering en culturele dynamiek.

Het museum heeft sinds 2012 het label Maisons des Illustres, en trekt een groeiend publiek, van 2.658 bezoekers in 2003 tot meer dan 40.000 in 2017. Toegankelijk door het openbaar vervoer van Grenoblois (lijn B van de tram), blijft het een levende getuigenis van het leven van een kunstenaar tussen Dauphiné en Italië, terwijl het deel uitmaakt van het huidige culturele landschap.

Externe links