Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Arles werd in 512 gesticht door Césaire, aartsbisschop van Arles. Dit vrouwelijk klooster, gelegen in de zuidoostelijke hoek van de wallen, volgde een eerste stichting verwoest tijdens het beleg van Arles in 507-508. Vanaf de 6e eeuw werd het een plaats van invloed, het verwelkomen van koninklijke figuren als de vrouw van de koning van Bourgondië Gontran, en het verspreiden van de Regel van Caesar in het Frankische koninkrijk. De relikwieën van de Sainte-Croix, waarschijnlijk gekoppeld aan het verblijf van koningin Radegonde, en de aanwezigheid van verschillende kerken (Sainte-Croix, Saint-Michel, Saint-Pierre) getuigen van haar spirituele en architectonische invloed.

Tussen de 7e en 9e eeuw lijkt het klooster te zijn verdwenen voordat het in 887 door aartsbisschop Rostang werd gerestaureerd na sarcastische plundering. Met uitgestrekte landgoederen in Camargue, Provence en Comtat Venaissin, herwon de abdij haar autonomie in 972 onder de abdij Ermengarde. In de middeleeuwen speelde het een belangrijke economische rol, waarbij het land leefde en vervolgens deelnam aan de 15e eeuw. De demografische crisis van de 14e en 15e eeuw (pest, conflicten) verminderde de gemeenschap drastisch van 108 nonnen in 1343 tot 22 in 1428, terwijl de interne spanningen en conflicten met het bisdom werden verergerd.

In de moderne tijd onderging de abdij disciplinaire hervormingen, zoals de invoering van de Benedictijner Maurist in de zeventiende eeuw door aartsbisschop Jean Jaubert de Barrault. Na de Revolutie werd het klooster in 1792 verkocht als nationaal goed en gedeeltelijk vernietigd. In de 19e eeuw installeerden de zusters van Notre-Dame-des-Sept-Douleurs een hospice (1898), voordat het definitief werd verlaten in 1995. De beschermde overblijfselen (Saint-Jean-de-Moustiers kapel, Saint-Blaise kerk, porterie) illustreren vandaag het architectonisch erfgoed uit de 11e en 21e eeuw.

De abdij was een uitzonderlijke plaats van vrouwelijke macht, met abdises uit de Provençaalse of koninklijke aristocratie, zoals Rusticule (VIde eeuw), Ermengarde (Xde eeuw), of Marguerite de Clermont (XVIde eeuw). De geschiedenis weerspiegelt de religieuze, politieke en sociale belangen van de middeleeuwse en moderne Provence, tussen monastieke autonomie, episcopale controle en economische aanpassingen. In de archieven worden ook interne conflicten genoemd, zoals de vlucht van een non in de 15e eeuw als gevolg van het losraken van moraal.

Architectonisch gezien behoudt de site belangrijke elementen: de kapel Saint-Jean-de-Moustiers (XI-XII eeuw), de voormalige kerk Saint-Blaise (XI-XIII eeuw), en de porterie van het Grand Couvent, herontworpen in de 15e, 17e en 20e eeuw. Deze gebouwen, geclassificeerd als Historische Monumenten, getuigen van de fasen van de bouw en herontwikkeling gekoppeld aan de evolutie, van de Merovingische oorsprong tot de omzetting in hospice. Het eigendom van de kapel werd in 2008 overgebracht naar de stad Arles.

Externe links