Vermoedelijke bouw XIVe siècle (?) (≈ 1450)
Geschatte periode van realisatie van het kruis.
1867
Eerste zet
Eerste zet 1867 (≈ 1867)
Overgezet van Le Bouléis naar Mané Bley.
1924
Tweede zet
Tweede zet 1924 (≈ 1924)
Bij Kerivin door de rector Le Franc.
7 octobre 1935
MH-classificatie
MH-classificatie 7 octobre 1935 (≈ 1935)
Registratie voor historische monumenten.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Mane-Bley Cross: Registratie bij Order van 7 oktober 1935
Kerncijfers
Le Bouléis - Eigenaar van het Locmaria herenhuis
Verantwoordelijk voor de eerste reis in 1867.
Recteur Le Franc - Priester van Ploemel
Bewoog het kruis in 1924.
Le Méné - Lokale onderzoeker of wetenschapper
Gedeeltelijk een inscriptie ontcijferd.
Oorsprong en geschiedenis
Het kruis van Mane-Bley is een middeleeuws kruis in Ploemel, Morbihan, Bretagne. In graniet gesneden, onderscheidt het zich door korte armen en een silhouet dat doet denken aan een kruis van Lotharingen. De huidige locatie, rue de la Grotte, is het resultaat van opeenvolgende bewegingen: oorspronkelijk opgericht op de weg van Auray naar Quiberon bij Locmaria, werd in 1867 overgebracht door Le Bouléis, eigenaar van het landhuis van Locmaria, op de hoogte van Mané Bley. Een tweede verplaatsing vond plaats in 1924, toen de rector Le Franc het plaatste aan de voet van een gesticht cultureel ensemble bij Kerivin.
Het kruis draagt deels onleesbare inscripties, waaronder een vermelding van Le Mene: 'Crux Lineri fil'. De architectonische stijl, gekenmerkt door een dubbele traverse met een schroefdraad uiteinden en een centrale diamant, suggereert een datering tussen de 14e en 17e eeuw, hoewel de lokale traditie associeert met een Keltische oorsprong. Een historisch monument sinds 7 oktober 1935, het staat ook bekend als Croaz er Diben (hoofdloos kruis), misschien reflecterend veranderingen door de eeuwen heen.
De materiaalgeschiedenis toont sporen van hergebruik en herinterpretatie: de scherpe gekamde vat en de prominente lagere ergots versterken het hybride aspect, tussen religieus symbool en territoriale marker. Afwezig van het kadaster van 1845 naar de oorspronkelijke locatie, illustreert de verhuizing naar de huidige locatie, gekoppeld aan de Marian devotie (grotte de Lourdes), de evolutie van lokale cultuspraktijken. Het kruis belichaamt dus zowel een middeleeuws erfgoed als een aanpassing aan moderne contexten, tussen collectief geheugen en monumentale erfgoed.
Beschikbare bronnen (Wikipedia, Monumentum) benadrukken de verankering in het Morbihan-landschap, maar wijzen op de aanhoudende onzekerheden over de exacte datering. De nauwkeurigheid van de locatie wordt a priori als bevredigend beschouwd (niveau 7/10), en de huidige staat maakt het publiek observatie mogelijk, hoewel details over de toegankelijkheid of bewaring ervan niet expliciet worden gedocumenteerd.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen