Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château des Marmousets, gelegen in La Queue-en-Brie in Val-de-Marne, is een gebouw waarvan de bouw wordt aangetoond tussen het einde van de 18e eeuw en het begin van de 19e eeuw. Hoewel de lokale traditie haar constructie toeschreef aan generaal Hulin in 1828, wijzen recente analyses op een eerdere oorsprong, tegen het einde van de 18e eeuw. Het landgoed, oorspronkelijk Maisoncelle, kon teruggaan naar een veel oudere bezetting, zoals blijkt uit een akte van 1520 waarin de term Marmuzet werd genoemd. Deze geïsoleerde plek in het briard bos zou een monakelcel of een huis alleen hebben gehuisvest, voordat het een seigneurieel eigendom werd.

Aan het begin van de 19e eeuw behoorde het landgoed tot Jean-Baptiste Nompé de Champagny, hertog van Cadore en minister van Napoleon I. Het huidige kasteel, omgeven door commons en een 18e-eeuwse koeler, weerspiegelt deze periode van architectonische overgang. De in de 19e eeuw herbouwde entreepaviljoens dragen nog steeds de initialen van generaal Hulin (1758 De koeler, gebruikt voor voedselbehoud, en aangrenzende kortingen dateren uit de periode 1785.

Het Château des Marmousets is sinds 1978 opgenomen in de historische monumenten voor zijn gevels en daken, evenals die van zijn gemeenten. Zijn geschiedenis is ook verbonden met persoonlijkheden zoals de miniatuurschilder Jean Petitot le Jeune (1653 Het landgoed illustreert zo de evolutie van een seigneuriële plaats in een aristocratische residentie, dan in bewaard gebleven lokaal erfgoed, in het hart van een regio gekenmerkt door de politieke en sociale transformaties van het moderne en hedendaagse Frankrijk.

La Queue-en-Brie, een gemeente waar het kasteel staat, heeft een turbulente geschiedenis gehad, van zijn strategische rol in de Middeleeuwen . . met zijn 12e eeuwse feodale toren, overblijfsel van middeleeuwse conflicten . . tot zijn integratie in de Val-de-Marne departement in 1968. Het kasteel van de Marmousets, met zijn koelere en bijgebouwen, getuigt van de aanpassing van de lokale elites aan economische en culturele ontwikkelingen, met name onder het Oude Regime en het Rijk.

Tegenwoordig maakt het landgoed deel uit van een landschap met een mix van historisch en natuur erfgoed, dicht bij het staatsbos van Notre-Dame. Hoewel het kasteel gedeeltelijk getransformeerd is (vooral door de bouw van een psychiatrisch ziekenhuis in de 20e eeuw op een nabijgelegen landgoed), blijft het een symbool van het architectonisch en sociaal erfgoed van de regio Île-de-France.

Externe links