Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Memorial of the Children of Izieu, voorheen Kolonie van Kinderen Vluchtelingen van de Hérault, werd in 1943 opgericht om Joodse kinderen te laten vluchten voor vervolging. Geregisseerd door Sabine Zlatin (Croix-Rouge) en haar echtgenoot Miron, bood de kolonie een schijn van normaliteit ondanks de oorlog: school, moestuin, shows en epistolaire uitwisselingen met gezinnen. Op 6 april 1944, in opdracht van Klaus Barbie, arresteerde de Gestapo 44 kinderen en 7 volwassenen. Alleen een opvoeder overleefde het; de anderen werden uitgeroeid in Auschwitz of neergeschoten in Estland.

Aan het einde van de Barbie rechtszaak (1987), Sabine Zlatin en de prefect Pierre-Marcel Wiltzer stichtte de vereniging om het huis te verwerven en het een gedenkteken te maken. In 1994 door François Mitterrand ingehuldigd werd de site in 1993 een nationale geheugensite, naast twee andere sites die verbonden zijn met de Shoah in Frankrijk. Vandaag de dag biedt het een permanente tentoonstelling over genocide, archieven en educatieve workshops om het bewustzijn van de geschiedenis van de Holocaust te vergroten.

Het huis, geclassificeerd als een historisch monument in 1991, behoudt sporen van het dagelijks leven van kinderen: tekeningen, brieven en persoonlijke voorwerpen. In 2015 inhuldigde François Hollande een nieuw gebouw gewijd aan de Zlatin, en in 2024 herdacht Emmanuel Macron de 80ste verjaardag van de inval. Het gedenkteken, dat in 2024 werd bijgewoond door 43.000 bezoekers (37% van hen schoolbezoekers), speelt een sleutelrol bij de overdracht van geschiedenis en de strijd tegen intolerantie.

Het gedenkteken is erkend voor zijn educatieve aanpak en steunt op een documentatiecentrum en tijdelijke tentoonstellingen. Ondanks een daling van regionale subsidies in 2016 (-17 %) blijft het het meest bezochte museum in Ain. Zijn optreden maakt deel uit van de herinnering aan de nazi-misdrijven en de samenwerking van Vichy, waarbij het belang van democratische waakzaamheid wordt benadrukt.

Het leven in Izieu weerspiegelde een discreet verzet: de kinderen kweekten hun voedsel, woonden clandestiene klassen bij, en hielden festivals ondanks beperkingen. Opleiders als Léa Feldblum of Gabrielle Perrier probeerden hun onschuld te bewaren. De bewaarde brieven en speelgoed getuigen van deze tragische korte parthese voor deportatie.

Toekomst

Net als de Winter Velodrome, de plaats van de Vel' d'Hiv inval en het Camp de Gurs, is het Huis van Izieu de derde plaats van het Nationale Geheugen van de slachtoffers van racistische en antisemitische vervolgingen en misdaden tegen de menselijkheid gepleegd met de medewerking van de regering van Vichy, zoals erkend bij het decreet van de president van de Republiek van 3 februari 1993.

Bron Wikipedia kunt u hieronder raadplegen.

Externe links