Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Fort du Cognelot, ook wel Fort Vercingetorix genoemd, werd gebouwd tussen 1874 en 1877 als onderdeel van de vestingwerken van Oost-Frankrijk, na de nederlaag van 1870. Het ligt 470 meter boven zeeniveau op de Cognelot berg, het was onderdeel van het Langres bolwerk, 7,7 km ten zuidoosten. Zijn rol was het beschermen van de Chalindrey spoorwegknooppunt, een strategisch punt dat Dijon, Parijs, Basel en Toul verbindt.

Het fort werd kort omgedoopt tot fort Vercingetorix in 1887 door minister Georges Boulanger, ter ere van de Galliërschef, maar herwon zijn oorspronkelijke naam enkele maanden later. Desondanks bleef het opschrift Vercingetorix op zijn pediment gegraveerd. Ongewapend in 1915 om zijn wapens naar het front te sturen, in 1944 leed hij onder de vernietiging van zijn kazemat door de Amerikanen, explosieven testen voor het offensief tegen Duitsland.

Het fort wordt architecturaal onderscheiden door zijn gebastioneerde envelop van 29 hectare, in de vorm van onregelmatige zeshoek, en zijn geïsoleerde centrale gereduceerd, een zeldzame arrangement in het Séré de Rivières systeem. Het bestond uit drie direct-fire kazematten, counterscarp en escarp chests (in plaats van conventionele kapons), en een enkele optische communicatie station, die Besançon en Dijon verbinden per helikopter. Een hulpbatterij, genaamd de Pailly, heeft het apparaat voltooid.

Het fort is sinds 1995 eigendom van de communistische gemeenschap en wordt nu behouden door een vereniging die in 2002 is opgericht. Gerangeerd Historisch Monument in 2011, het illustreert de defensieve innovatie van de late 19e eeuw, mengen autonomie en onderlinge afhankelijkheid met andere Langres forten. Zijn geschiedenis weerspiegelt ook de militaire omwentelingen, van de Revue tot de Tweede Wereldoorlog.

De site herbergt nog opmerkelijke overblijfselen, zoals betonobservatoria, poederwinkels (gepland voor 180 ton), en een bronzen oriëntatie tafel, gerestaureerd dankzij de vereniging. Hoewel sommige bevochten kazematten nooit waren geïnstalleerd, blijft de structuur ervan een intacte getuigenis van post-1870 vesting strategieën.

Externe links