Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château du Bas-Plessis, oorspronkelijk gelegen in de gemeente Chaudron-en-Mauges (Maine-et-Loire), is een voormalige wijk van Montrevault. In de 15e eeuw behoort het tot de familie Chenu, na het huwelijk van Pierre Chenu, ridder van de Koningsorde, met Jeanne Bérard, dame van Bas-Plessis. In 1602 kreeg Pierre Chenu het recht om het land in kastanje op te richten, met seigneuriële privileges zoals het recht op provost en molen, toegekend door Charles Turpin, Graaf van Montrevault.

Tijdens de Vendéeoorlog (eind 18e eeuw) diende het kasteel als toevluchtsoord voor gewonde Lescure, voordat het in 1794 werd verbrand. Er zijn slechts twee middeleeuwse torens aan de rand van een vijver. In 1845 werd het in neoklassieke stijl gereconstrueerd en in 1875 uitgebreid tot de bibliotheek van de markies de Villoutreys. In 1982 werd de bibliotheekvleugel ontmanteld om de "oorspronkelijke architectonische lijn" te herstellen en de werken werden overgedragen aan de Katholieke Universiteit van het Westen.

Het landgoed, dat sinds 1992 als historisch monument (met een verlenging in 2024) is opgenomen, bestaat uit twee middeleeuwse ronde torens verbonden door een courtine, evenals een park van meer dan 100 hectare doorkruist door Saint-Germain Creek. Dit park, gedeeld door de gemeenten Botz en Chaudron-en-Mauges, is de thuisbasis van eeuwenoude bomen en fabrieken zoals de Cathelineau arcade. Het kasteel behoorde tot verschillende generaties van de familie Villoutreys, waarvan sommige in de 19e eeuw lokale burgemeesters waren.

De beschermde elementen omvatten middeleeuwse torens, gewelfde kelders, en park structuren zoals deuropeningen en de behuizing muur. De site illustreert zo de evolutie van een seigneurieel fief in aristocratische residentie, gekenmerkt door de vendeaanse conflicten en architectonische transformaties van de 19e en 20e eeuw.

Externe links