Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Belmont, tussen 1126 en 1127 gesticht door Étienne Harding (abbe de Cîteaux) en Pétronille d'Achey, is de tweede Cisterciënzer abdij. Opgedragen aan Onze-Lieve-Vrouw van de Hemelvaart, was ze aanvankelijk afhankelijk van de abdij van de Tart en werd in 1147 onder pauselijke bescherming geplaatst door Eugene III. Zijn geschiedenis wordt gekenmerkt door aristocratische gaven, plunderen tijdens oorlogen (Cent Years, Religie), en een grote reconstructie in de 18e eeuw.

In de 12e eeuw richtte Belmont een dochteronderneming op in Syrië (1147 Ondanks zijn geografische kwetsbaarheid, gedijt de abdij door lokale landen en parochies (Grenant, Frettes). Na eeuwen van conflicten en epidemieën, overleed ze onder koninklijke lof in 1611, met abdises genoemd door de koning. De wederopbouw van de 18e eeuw, voltooid rond 1776, moderniseert de gebouwen in de stijl van het tijdperk.

De Franse Revolutie heeft de abdij in 1790 ontbonden: haar eigendom werd verkocht en de laatste 18 nonnen werden in 1792 verdreven. In de 19e eeuw werd de kerk parochie, terwijl de gebouwen werden omgebouwd tot een boerderij. In 2013 worden de overblijfselen (abbatiale kerk, gastenverblijf, conventioneel deel) gedeeltelijk geclassificeerd als historische monumenten. De site herbergt nu een bibliotheek en culturele activiteiten, ondanks de brand van 2010 die een deel van de gebouwen verwoestte.

De abdij van Belmont illustreert vrouwelijke Cisterciënzer architectuur, met middeleeuwse en klassieke elementen. Het gastenverblijf (XVIIIth), in een U-vormig plan met driehoekig pediment, en de vernieuwde kerk (klooster-portaal van 1865) getuigen van de evolutie. Het Huis van Gasten, geregistreerd in 2004, is in restauratie, terwijl de voormalige duif en brood oven herinneren aan zijn post-revolutionaire agrarische gebruik.

Belmont was een pionier in het oosten en was de thuisbasis van een gemengde sociale gemeenschap (nobel en roturières). Zijn bas-reliëf van de Assumptie (1789), onder leiding van Antoine Besançon, sierde altijd de kerk. De archieven die sinds 2013 beschikbaar zijn en de seizoensevenementen zetten haar cultureel en religieus erfgoed voort.

Externe links