Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Sainte-Foy de Conques, gesticht aan het einde van de achtste eeuw door de kluizenaar Dadon, werd een Benedictijner klooster onder bescherming van Louis de Vrome in 819. De groei is gekoppeld aan de frauduleuze aankoop van de relikwieën van Saint Foy, gestolen van Agen tussen 866 en 883, die Conques transformeren in een hoog middeleeuwse bedevaartsplaats. De abdij, herbouwd vanaf 1041 door Abbé Odolric, belichaamt Romaanse architectuur met zijn dwalende bed en stralende kapellen, inspirerend andere gebouwen zoals Saint-Sernin de Toulouse of Compostela.

In de 11e eeuw trok de cultus van Sint-Foy massa's pelgrims aan, die de uitbreiding van de abdij nodig hadden onder impuls van Abbé Stephen I, dan van Odolric. Het tympanum van het Laatste Oordeel, gebeeldhouwd meesterwerk rond 1120-1130, en de schat, met inbegrip van de Karolingische standbeeld-reliquarium van de heilige, getuigen van haar geestelijke en artistieke rijkdom. De abdij daalde na de 13e eeuw, in 1537, toen geplunderd tijdens de godsdienstoorlogen (1568) alvorens in de 19e eeuw door Prosper Mérimée hersteld te worden.

Geclassificeerd als historisch monument in 1840 en ingeschreven als Werelderfgoed van de UNESCO in 1998, de abdij ondergaat een opleving met de installatie van de Premonstrated in 1873. In de 20e eeuw installeerde Pierre Soulages 114 abstracte glas-in-loodramen (1987-1994), in gesprek met Romaans licht. Het klooster, gedeeltelijk verwoest in 1830, behoudt overblijfselen zoals het groene serpentijnbekken en gesneden hoofdsteden, terwijl de schat unieke middeleeuwse goudsmid's stukken vertoont, waaronder de A de Charlemagne en Pépin's chass.

Toekomst

De abdij van Sainte-Foy is een van de 71 monumenten en sinds 1998 zijn 7 delen van paden ingeschreven op de UNESCO Werelderfgoedlijst onder de officiële titel "Chemins de Saint-Jacques-de-Compostelle en France.".

Het is op weg naar Via Podiensis, of "Voy du Puy," van Puy-en-Velay naar het Baskische dorp Ostamat, waar het zich aansluit via Turonensis en via Lemovicensis kort daarvoor verzameld.

Externe links