Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Blagnac, oorspronkelijk genoemd het klooster van Notre-Dame-des-Seven-Douleurs, vindt zijn oorsprong in de 19e eeuw rond een kasteel gebouwd in de 17e eeuw. Opgericht door de Trappistines uit de abdij van Maubec (Drôme) in 1852, strekt de site zich uit met een neogotische kerk gewijd in 1862 en onvoltooide kloostergebouwen. De nonnen opende een school voor meisjes en behandelden de gewonden tijdens de oorlog van 1870, alvorens een kamer in een tijdelijk ziekenhuis te veranderen tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Het kasteel, gebouwd in het midden van de 17e eeuw door Jean d'Aldeguier, baron en penningmeester van Toulouse, komt in handen van verschillende edelen, waaronder Gaspard de Maniban, voorzitter van het parlement van Toulouse, die er werk aan doet. In de 19e eeuw werd het overgenomen door generaal Compans, vervolgens onteigend voordat het werd verlost door de Trappistines. De laatste verliet Blagnac in 1938 en liet ruimte over aan Dominicanen die de site na de Tweede Wereldoorlog herstelden, gekenmerkt door Duitse bezetting (1943/1944).

De kunstenaar Louis Mazetier droeg bij aan de naoorlogse renovatie door 19 grijze glazen ramen en twee gekleurde beschilderde ramen (1946 Geheim in 2001, de kerk herbergt ook fresco's en liturgische meubels. Sinds 1987 wordt het klooster gedeeld tussen de Dominicanen en de Gemeenschap der Zaligsprekingen, na een periode van ambachtelijke activiteiten (binden, vormen, pasta) om het te overleven.

Het landgoed, van neogotische stijl in de vorm van L, omvat het oorspronkelijke kasteel, de kerk, en afhankelijkheden van de zeventiende en negentiende eeuw. Zijn geschiedenis weerspiegelt de sociale en religieuze omwentelingen in de regio, van de galante festivals van de 19e eeuw tot zijn gastvrije rol tijdens de twee wereldoorlogen. Vandaag de dag blijft er een plaats van spiritualiteit en beschermd erfgoed, getuige van monastieke en architectonische evolutie in Occitanie.

Externe links