Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Chaalis, gesticht in 1136 door koning Lodewijk VI de Gros, is een voormalige Cisterciënzer abdij in Fontaine-Chaalis, Oise. Het werd verbonden met de monniken van de abdij van Pontigny en werd een belangrijk economisch en intellectueel centrum, dat regelmatig de koningen van Frankrijk verwelkomt. De Gotische abdij, gebouwd in het begin van de dertiende eeuw, is een van de grootste in het koninkrijk, terwijl de kloosterschuren bieden aanzienlijke inkomsten. Na een daling in de late Middeleeuwen beleefde de abdij een artistieke renaissance onder impuls van Italiaanse commedataire abten als Hippolyte d-Este, die kunstenaars als Le Primatice en Sebastiano Serlio uitnodigden.

In de 18e eeuw werden de gebouwen gebouwd onder leiding van architect Jean Aubert, maar de werken bleven onvoltooid. De abdij werd tijdens de Revolutie als nationaal eigendom verkocht en werd omgetoverd tot jachtverblijf. In de 19e eeuw verwierf Nélie Jacquemart, een grote verzamelaar, de site en installeerde haar kunstwerken, die uiteindelijk de abdij en haar collecties legitimeerden aan het Institut de France. De abdij is in 1965 een historisch monument geworden en herbergt nu het Jacquemart-André Museum, evenals de ruïnes van de abdij, een renaissancekapel met fresco's van de Primatic, een rozentuin en een park van 29 hectare.

De stichting van Chaalis is gekoppeld aan de herinnering aan Karel de Goede, graaf van Vlaanderen vermoord in 1127. Louis VI koos de site, toen Caroli Locus (plaats van Charles) genoemd, om een monastieke gemeenschap te vestigen die afhankelijk is van Pontigny. Twaalf monniken vestigden zich daar onder leiding van André de Baudiment, eerste abt. Koninklijke en seigneuriële donaties, zoals die van Willem van Mello of bisschop Stephen van Senlis, laten de abdij zich snel verspreiden. Een netwerk van agro-pastorale en graanschuren, evenals wijnkelders, werd opgericht in de 12e eeuw, zodat de welvaart.

De abdij, gebouwd tussen 1202 en 1219, is een 82 meter lange gotische meesterwerk met een prominente transept en zijkapellen. Het herbergt de graven van dertien bisschoppen van Senlis en wordt een koninklijke plaats van gebed, bezocht door Lodewijk IX. Het intellectuele leven daar is intens, met een bibliotheek van 216 manuscripten en schrijver monniken als Guillaume de Digulleville. Echter, de Honderdjarige Oorlog en het begin verzwakten de abdij: in 1541 voerde Hippolyte d'Este, de eerste handelsabt, weelderige werken uit, met behulp van Italiaanse kunstenaars om zijn privékapel te versieren.

In de 18e eeuw lanceerde graaf Louis de Bourbon-Condé een ambitieus wederopbouwproject dat aan Jean Aubert werd toevertrouwd, maar de opgebouwde schulden leidden tot de sluiting van de abdij in 1786. Verkocht in 1793, werd gedeeltelijk afgebroken, met behoud van alleen de abdij kapel en zijn fresco's. In de 19e eeuw heeft Madame de Vatry het landgoed gerestaureerd en een geweldige receptie gehouden, voordat Nélie Jacquemart een pleidooi maakte voor haar collecties. Vandaag presenteert het museum schilderijen, sculpturen en kunstvoorwerpen uit de 15e tot de 18e eeuw, terwijl het park en de rozentuin het Cisterciënzer en Renaissance erfgoed bestendigen.

Externe links