Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Notre-Dame de Clavas Abbey, gesticht aan het einde van de 12e eeuw door Cisterciënzer nonnen, is gelegen in de Clavarine Vallei in Riotord, Boven Loire. Samen in 1259 bij de abdij van Mazan werd het gebouwd in een geïsoleerde en moerasachtige locatie, waarvoor complexe hydraulische installaties nodig waren: dammen, vijvers en molens om de gemeenschap water te leveren en gebouwen te beschermen tegen overstromingen. Een gehucht ontwikkelde zich in de buurt, met twaalf huizen al in 1377, favoriet door de bescherming van kardinaal Pierre Bertrand.

Tijdens de Religieoorlogen (16de eeuw) werd de abdij geplunderd en verbrand, daarna gerestaureerd: de kluis van het koor en een zuidelijke deur werden gerenoveerd. In de 17e eeuw verwelkomde het lokale edelen als religieus, vergezeld van hun huiselijkheid. In 1764 verlieten de laatste zes nonnen Clavas voor de abdij van Sauve-Benite en verlieten slechts één priester en één school. De revolutie leidde tot de gedeeltelijke vernietiging van gebouwen, waarbij alleen de abdij, de pastorie en de poort bewaard bleven.

In de 19e eeuw werd de abdij de parochiekerk van het gehucht: het schip was voorzien van een plafond in Lattis (1845) en de herbouwde klokkentoren (1880). In 1956 verloor ze haar parochiestatus. In 2014 hebben overstromingen van de Clavarine, verergerd door de verdwijning van middeleeuwse ontwikkelingen, het gerestaureerde altaarstuk beschadigd. De abdij, uniek nave gotische stijl en vlakke bed, behoudt een decor geschilderd in trompe-l Sinds 1998, een vereniging heeft onderhouden een middeleeuwse tuin op de site van het oude klooster.

De abdij, dochter van Mazan zonder afstammelingen, werd vaak gerund door abdijen uit de lokale adel (Clermont-Chaste, Montmorin). Onder hen herbouwde Agnes de Girin het gebouw na 1562, terwijl Anne de Montmorin de Saint-Herem deze rol aan het eind van de zeventiende eeuw bekleedde. Gabrielle de Saint-Chamond, gedwongen om te trouwen, verliet religieus leven. De site, geregistreerd bij de Historische Monumenten in 2003, illustreert de Cisterciënzer aanpassing aan een vijandige omgeving en de politieke en religieuze omwentelingen van zijn tijd.

Externe links