Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Notre-Dame de Jouy, ook bekend als de abdij van Jouy-en-Brie of Jouy-le-Châtel, is een voormalige Cisterciënzer abdij die in 1124 werd opgericht door Thibaut II, graaf van Champagne. Hij schonk het dankzij het initiatief van twee heren, Pierre de Castel en Milon de Naudé. De abdij groeide snel, waardoor de stichting van vier abdijdochters: Bonlieu (1141), La Noë (1144), Pontaut (11151) en Sellières (1168). Het werd een invloedrijke plek, met name dankzij de donatie van het woud van Jouy door Henri I van Champagne in 1156, een domein dat zich vandaag uitstrekt op 1.632 hectare.

De abdijkerk, van de Cisterciënzer stijl, was 74 meter lang en 20 breed, met een plat bed doorboord met smalle ramen, typisch voor orde. Het huisvest opmerkelijke graven, waaronder die van Simon de Beaulieu, aartsbisschop van Bourges, vertegenwoordigd door te liggen op een geëmailleerd koperen graf. Ondanks het aanvankelijke verbod op standbeelden van Sint Bernard, adopteerde de abdij in de 14e eeuw een Maagd met het Kind. Tussen 1297 en 1479 had ze zelfs een Parijse bijgebouw, oorspronkelijk genoemd naar de rue de Jouy in het 4e arrondissement.

Ondanks de herstelbetalingen in 1685 door frater François Romain, een Dominicaanse monnik, met financiële steun van Louis II Phélypeaux de La Vrillière, is de abdij in verval geraakt. Gesloten voor de Revolutie, werd het verkocht als een nationaal eigendom en omgezet in een boerderij. Vandaag de dag blijft alleen het bed van de kerk, geclassificeerd als een historisch monument in 1942, en gebouwen omgebouwd tot agrarisch gebruik. Het eigendom behoorde tot de familie Droulers in de 20e eeuw, inclusief de man van brieven Charles Droulers.

Dochter van Pontigny Abbey, Notre-Dame de Jouy werd geleid door invloedrijke abten, zoals Pierre de Bellièvre, adviseur van het Metz parlement en vervolgens voorzitter van de verzoeken in Parijs in de 17e eeuw. Zijn geschiedenis weerspiegelt zowel de macht van de Cisterciënzen in Île-de-France als de omwentelingen in verband met de revolutie, die het Franse religieuze erfgoed markeerde.

Externe links