Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Saint-Ouen de Rouen, gesticht rond 750 als Benedictijnse abdij onder de naam Sint Peter, volgt een Merovingische basiliek waar Saint Ouen (Dadon) werd begraven in 684. Gesloopt door de Vikingen in 841, werd het in 918 gerestaureerd door Rollon, vervolgens herbouwd in romaanse stijl van 1062 onder Abbé Nicolas de Normandie. Romaanse abdij, gewijd in 1126, herbergt de overblijfselen van Saint Ouen en andere heiligen, maar leed een brand in 1248. Zijn koor stortte in aan het begin van de 14e eeuw, waarmee het begin van zijn reconstructie in gotische stijl uit 1318, onder leiding van architect Alexandre de Bernval.

De Honderdjarige Oorlog vertraagde het werk, maar het schip werd voltooid in 1537 en de westelijke gevel, van neogotische stijl, werd voltooid in de 19e eeuw (1845-1852) door Henri Grégoire. De abdij, geclassificeerd als een historisch monument in 1840, werd een toevluchtsoord tijdens de problemen, zelfs het verwelkomen van de bisschop van Avranches in 1358. In de Revolutie werden de monniken verspreid en het stadhuis verhuisde in 1800 naar de oude slaapzaal. Het in 1816 gesloopte Abbatial huis had Hendrik IV en Lodewijk XIV gehuisvest.

Het interieur van de abdij, 134 meter lang, staat bekend om zijn glas-in-lood (1,523 m2), 15e eeuwse rozen (inclusief een unieke Jesse boom), en zijn Cavaillé-Coll orgel van 1890, een van de grootste in Frankrijk. De 82 meter hoge centrale toren en het Marmousets portaal, versierd met medaillons op het leven van Saint Ouen, illustreren de flamboyante gotiek. Na de bombardementen van 1944 diende de abdij als pro-kathedraal tot 1956. Tegenwoordig worden er concerten, tentoonstellingen en religieuze ceremonies gehouden, terwijl het behoud van Romaanse overblijfselen zoals de toren van de Clercs.

Externe links