Abdij Saint-Pierre de Larreule dans les Pyrénées-Atlantiques

Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij Saint-Pierre de Larreule, opgericht tussen 993 en 996 door de hertog van Gascogne Guillaume Sanche, maakt deel uit van een monastieke vernieuwingsbeweging in Gascogne aan het einde van de 10e eeuw. Het werd opgericht als Sanctus Petrus de Regula op via Lemovicensis, een weg naar Santiago de Compostela, met de steun van de burggraafs van Béarn en de bisschop van Lescar. Zijn eerste abt, Centulle, hield toezicht op een tweedelig gebouw, terwijl de eerste sporen van monniken dateren uit 1115. De abdij profiteerde aanvankelijk van territoriale giften, zoals die van Momas of Mazerolles, en werd een belangrijk spiritueel en economisch centrum.

Tussen de 11e en 14e eeuw bereikte de abdij zijn hoogtepunt, met een groot landgoed, waaronder de bastides van Larreule, Uzan en Mazerolles, evenals tienden op verschillende dorpen (Bouillon, Geus, Arget). Zijn abten speelden een politieke rol naast de burggraafs van Béarn en zaten in de States of Béarn. Aan het einde van de 14e eeuw ontstonden echter financiële moeilijkheden: in 1391, de abt zelfs de tienden van Cescau betrokken om reparaties te financieren, wat het begin van een scherpe daling in de 15e eeuw markeerde.

De Religieoorlog bracht een fatale klap voor de abdij. In 1569 plunderden de protestantse troepen van Gabriel de Montgomery, gestuurd door Jeanne d'Albret, het klooster en vernietigden het schip, het zuidelijke absidiole en het Romeinse klooster. Hoewel de abdij in 1620 heropend werd na de restauratie van de Katholieke cultus, kreeg hij nooit zijn vroegere glorie terug. Zijn archieven, overgebracht naar Lescar, werden vernietigd tijdens de Revolutie. Conventionele gebouwen verdwenen toen, waardoor alleen resten van de 12e eeuwse romaanse abdij, aangepast aan de 16e eeuw na de vernietiging. De huidige klokkentoren, toegevoegd in de 19e eeuw, domineert nu de parochiekerk van het dorp.

== Geschiedenis ==Onder de 24 abbots die werden opgenomen, markeerden sommigen zijn geschiedenis, zoals Sanche (begunstiger van het domein van Momas), Jacques de Foix (bisschop van Lescar en peetvader van Hendrik IV), of Apollo d'Albret, benoemd in de zeventiende eeuw. De abdij werd definitief afgeschaft in 1773, het eigendom overgedragen aan het seminarie van Pau. Vandaag de dag blijven alleen Romaanse elementen over, waaronder drie hoofdsteden en een portaal uit de 12e eeuw, evenals een fontein gewijd aan Sint Wolf onder de kerk.

Externe links