Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Notre-Dame de Morienval, waarschijnlijk gesticht in de 9e eeuw door Charles le Chauve, is een voormalige Benedictijnse abdij gelegen in de huidige gemeente Morienval (Oise, Hauts-de-France). Hoewel de lokale traditie zijn fundament aan Koning Dagobert I toekent, is er geen verslag van. De eerste schriftelijke vermelding dateert van 920, met een charter van Charles de Eenvoudige bevestiging van een donatie van Charles de Chauve. De abdij, oorspronkelijk gemengd, werd exclusief vrouwelijk na de 11e eeuw. De kerk, gebouwd uit het midden van de 11e eeuw, is een meesterwerk van romaanse kunst, mengen Karolingische elementen (face toren, transept-bas, step bed) en innovaties zoals gebroken boog en vroege dogido gewelven.

De abdijkerk, geclassificeerd als een historisch monument in 1840, is beroemd om zijn pseudo-de ambulante (circa 1110-1125), een unieke architectonische oplossing om een onstabiele bed, evenals de romaanse hoofdsteden met Keltische en Merovingische motieven te versterken. In de 12e eeuw bloeide de abdij dankzij de relikwieën van Saint Annobert, die pelgrims en donaties aantrok. De daling begon echter in de 14e en 15e eeuw, een slecht gedocumenteerde periode. In de 18e eeuw leidden conflicten tussen nonnen en de plaatselijke priester, evenals een opstand in 1742 tot sluiting in 1745 door Lodewijk XV. De kerk wordt dan parochie, terwijl de kloostergebouwen gedeeltelijk worden afgebroken of omgezet in een boerderij.

De restauratie van de kerk, uitgevoerd in twee fasen (1878-1880 en 1900-1903) door architect Paul Selmersheim, geeft het gebouw zijn oorspronkelijke romaanse aspect, ondanks enkele controversiële reconstructies (zoals de kluizen van de noordkant). Tegenwoordig onderscheidt de abdij zich door zijn twee torens van het koor (XI eeuw), zijn klokkentoren en zijn gesneden hoofdsteden, getuigenissen van een Romaanse kunst nog steeds gekenmerkt door preromaanse tradities. De site bewaart ook sporen van de kloostergebouwen, zoals de 16e eeuwse porterie en het paviljoen van de abdij.

De abdij speelt een centrale rol in het lokale leven tot de afschaffing ervan. In de Middeleeuwen beheerde ze land, molens en tienden, en stichtte liefdadigheidswerken (malarry, school). De daling in de 18e eeuw wordt verklaard door interne spanningen en het verlies van religieuze discipline. Na 1745 werd zijn eigendom overgebracht naar de abdij van Royallieu, die het dorp Morienval verarmde. De kerk, die nu verbonden is met de parochie van Sint Petrus in de herfstvallei, blijft een actieve plaats van aanbidding en een juweel van het Romaanse erfgoed van Hauts-de-France.

Een van de opmerkelijke elementen van het meubilair zijn de gissant van Florent de Hangest (overleden 1191), een kruisridder begraven in de abdij, evenals 16e eeuwse kraampjes en een 18e eeuwse arend-lutrin. De beelden, vaak afkomstig van lokale volkskunst, zouden afkomstig zijn van de voormalige parochiekerk Saint-Denis, die in 1750 werd gesloopt. De abdij is ook verbonden met figuren als Jeanne de la Motte d.

Archeologische opgravingen (1855, 1900) onthulden resten van het Karolingische schip (IXe-Xe eeuw) en bevestigden de complexe evolutie van het gebouw, gekenmerkt door instortingen (zoals die van de primitieve abside) en Gotische veranderingen. De site, enclaved in een beboste vallei, biedt een schilderachtige omgeving, die de attractie van dit emblematische monument van Valois versterkt.

Externe links