Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-André-Saint-Léger abdij van Meymac, die in de 11e eeuw werd gesticht als Benedictijnse priorij, werd een belangrijke abdij in de 12e eeuw dankzij de steun van Ebles II van Ventadour. De kerk, de romaanse en gotische architectuur, behoudt een 11e eeuwse klokkentoren met gesneden hoofdsteden, terwijl het schip en de kluis dateren uit de 12e en 13e eeuw. De legende schrijft de oorspronkelijke basis toe aan een kluizenaar uit de zesde eeuw, Mamacus, wiens kerk werd gewijd in 546 door bisschop Rorice II van Limoges.

In de 17e eeuw, na eeuwen van verval (de Honderdjarige Oorlog, ruïnes in de 16e eeuw), werd de abdij herbouwd door de Congregatie van Saint Maur tussen 1679 en 1689. De Franse Revolutie verdreef de monniken in 1791, en de gebouwen werden barakken, zolder en stallen in de 19e eeuw. Gered door Prosper Mérimée in 1840, werd het gerestaureerd vanaf 1846. Vandaag de dag is er het Marius-Vazeilles Museum (archeologie) en een hedendaags kunstcentrum.

De abbatiale kerk, geclassificeerd in 1840, heeft singulariteiten als de afwijkende oriëntatie van zijn apsis, mogelijk gekoppeld aan de zonsopgang tijdens het feest van Sint-Andreas. De opmerkelijke elementen zijn onder andere een 12e eeuwse Zwarte Maagd, een hedendaags barok orgel geïnspireerd door de 17e eeuw, en romaanse hoofdsteden. Het klooster, uitgestorven, is alleen bekend door 19e-eeuwse gravures. De huidige gebouwen, gedeeltelijk herbouwd, vormen een binnenplaats met de kerk.

Onder de opmerkelijke werken, het schilderij De slaap van het kind Jezus (kopie van de 17e eeuw na Charles Le Brun) en Homage à la France bruterie van Alméry Lobel-Riche (XX eeuw) illustreert zijn artistieke erfgoed. De overblijfselen van de 17e en 19e eeuw, beschermd sinds 1983, getuigen van haar evolutie tussen vernietiging en wedergeboorte, terwijl haar culturele rol blijft bestaan met haar tentoonstellingen en collecties.

Externe links