Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Cap Blanc schuilkelder, gelegen in de gemeente Marquay in Dordogne (Nouvelle-Aquitaine), is een berghut ingericht met dierensculpturen uit de Magdalenianen (boven Paleolithic, ~15.000 jaar AP). Ontdekt in 1908 door Raymond Peyrille onder leiding van Jean-Gaston Lalanne, herbergt het een 13 meter lange fries die voornamelijk paarden in hoog reliëf, evenals bison en een boeket vertegenwoordigt. De cijfers, waarschijnlijk versterkt door rode oker aan het begin, werden uitgevoerd met behulp van vuursteen pieken. Deze site illustreert de zeldzame associatie tussen pariëtale kunst en menselijke bezetting, waaruit blijkt dat prehistorische mannen ook hun plaatsen van leven hebben ingericht.

Tijdens de opgravingen van 1909 identificeerden Lalanne en Henri Breuil de sculpturen, terwijl in 1911 de bouw van een beschermende muur het bijna complete skelet van een vrouw onthulde, bijgenaamd Magdalenian Girl. Verkocht in 1926 in het Field Museum in Chicago (waar het nog steeds te zien is), dit skelet, waarvan een exemplaar sinds 2001 zichtbaar is, behoorde tot een vrouw van 25-35 jaar. De schuilplaats, geclassificeerd als een historisch monument sinds 1910, werd in 2006 overgenomen door de staat en wordt nu beheerd door het Nationaal Monumentencentrum, dat rondleidingen organiseert om dit meesterwerk van prehistorische sculptuur te behouden.

De site is onderdeel van een omgeving rijk aan paleolithische overblijfselen: in de buurt zijn de beschutting van Laussel (100 m stroomopwaarts), de grot van Commarque (500 m), en een paar kilometer afstand, de beroemde sites van de Eyzies (Combarelles, Font de Gaume). Deze uitzonderlijke concentratie in de vallei van Vézère verdiende zijn UNESCO Werelderfgoed in 1979, naast 14 andere versierde grotten. Latere opgravingen, zoals die van 1992, hebben de kennis van menselijke beroepen en de datering van werken verfijnd, wat het belang van Cap Blanc in Magdaleniaanse pariëtale kunst bevestigt.

Cap Blanc's rotskunst onderscheidt zich door zijn techniek van diepe sculptuur, uniek voor een bewoonde schuilplaats. In tegenstelling tot diepe grotten (zoals Lascaux) laat deze site zien dat Paleolithische mannen kunst integreren in hun dagelijkse leefruimten. De sporen van de rode oker en de kracht van de reliëfs, sommige paarden tot 2,15 m in lengte maken dit een belangrijke getuigenis van Magdaleniaanse creativiteit. Er zijn weinig vergelijkbare locaties, zoals de Roc-aux-Sorciers (Wenen) of de schuilplaats Reverdit (Dordogne), die allemaal kunst en habitat combineren.

De bescherming van het terrein evolueerde met zijn classificatie in 1910 (sculpturen) en 1926 (aangrenzend terrein), gevolgd door de overname door de staat in 2006. Tegenwoordig toont een museum ter plaatse de manier van leven van Cro-Magnon's mannen, terwijl rondleidingen beperkt tot het bewaren van werken toestaan om de fries en de kopie van het skelet te bewonderen. Deze iconische site illustreert zowel het prehistorische artistieke genie als de uitdagingen van het behoud van kwetsbare resten.

Externe links