Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het aquaduct van Nîmes, gebouwd tussen 40 en 80 n.Chr. waarschijnlijk onder de keizer Claude, had de missie om het water te transporteren van de fontein van Eure (bij Oezen) naar de stad Nîmes. De 50 km lange route stak de Gardon over via de brug van de Gard, voordat hij het kastelumdivisorium bereikte. Recente opgravingen (2023) suggereren een uitbreiding van 2 km naar de bronnen van de Moulin Neuf in Saint-Quentin-la-Poterie, waardoor de oorspronkelijke lengte verandert.

De studie van de concretiënten op de muren onthult twee fasen van het gebruik: een eerste periode (II eeuwen) met helder water, gevolgd door afbraak in de derde eeuw gekenmerkt door aardlagen. Waarschijnlijk is het na de zesde eeuw gestopt met functioneren. De constructie was gebaseerd op een constante helling van 25 cm/km, waardoor een debiet van 35 000 m3/dag mogelijk was en innovatieve materialen zoals malta (waterdichte kalk- en ijzeroxidemortel) werden gebruikt.

Een historisch monument in etappes (vanaf 1840 voor de brug van de Gard), het aquaduct werd onderworpen aan opeenvolgende beschermingen tussen 1979 en 1999 voor zijn overblijfselen verspreid over 11 gemeenten van de Gard. Modern onderzoek, geïnitieerd door Émile Espérandieu (1926) en vervolgens verdiept tussen 1984 en 1990, verduidelijkt de datering en werking. Het boek illustreert de Romeinse expertise in hydraulica en de aanpassing aan geografische beperkingen.

De architectonische elementen omvatten een ongewapende beton radiator, rechte poten met waterdichte coatings, en versterkingen. Het kanaal, gewelfd of geplaveid, was bedekt met twee lagen afdichting, waaronder malta. Dit aquaduct, van vitaal belang voor de oude Nîmes (Nemausus), weerspiegelt het belang van water in de Romeinse stedenbouw en de technische beheersing van de ingenieurs van de periode.

Externe links