Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Moutier-d'Ahun werd in 997 door Boson II van de Marche gesticht als een Benedictijner klooster gewijd aan de Maagd Maria. Gelegen nabij het oude Acitodunum (Ahun), werd het een invloedrijk religieus centrum, met 22 kerken en prioriteiten verspreid over drie bisdommen. De naam "moutair" (uit het Latijnse klooster) werd door de eeuwen heen gefrankeerd en gaf zijn naam aan de gemeente in 1790. Vandaag de dag, niets overblijfselen van de oorspronkelijke gebouwen, de oudste overblijfselen uit de 12e eeuw.

De honderdjarige oorlog en religieuze conflicten markeerden de abdij. In 1489 werd de abdij herbouwd in een gotische stijl (porch, nave, transept), maar in 1591 werd de liga onder leiding van Toirac omgehakt. De strijd tegen de koninklijke troepen van Hendrik IV, geleid door Gaspard Foucauld van Saint-Germain-Beaupré, veroorzaakte het vuur en de gedeeltelijke instorting van de abdij. Twintig jaar lang werd het terrein verlaten en geplunderd door de inwoners vanwege zijn stenen, waardoor de degradatie werd verergerd.

In 1610 keerden Clinisiaanse monniken terug om in precaire omstandigheden in de molen te leven. De reconstructie vond plaats van 1612 tot 1648, met de late voltooiing van de slaapzaal. In de 17e eeuw werd de abdij gekenmerkt door conflicten tussen abdijen (benoemd door de koning) en monniken, die worstelden om zichzelf te onderhouden met onvoldoende inkomen. Het proces duurde tot de ontbinding van de kloosters in 1788 door de koning. In 1790 werd de abdij, nationaal verklaard eigendom, verkocht.

De voormalige abt werd de parochiekerk in 1844, toen het lid werd van het College van Bestuur. De overblijfselen van het schip werden vervolgens verpletterd, waardoor ruimte werd gelaten voor een tuin waar een Gallo-Romeinse leugaire zuil (243 AD) en een begrafenis stele herinneren aan het oude verleden van de site. Het barokke houtwerk, gemaakt tussen 1673 en 1681 door de beeldhouwer Simon Bouers werkplaats voor monniken, is nu het juweel van het gebouw. Geclassificeerd als Historisch Monument in 1889, werden ze gerestaureerd in de 20e eeuw door Abbé Malapert.

Het houtwerk, in opdracht van prior Jean en Étienne Le Moyne, omvat een borstkolom altaarstuk, 26 kraampjes versierd met fantastische motieven, een rok en een lutrin. Deze set, typisch voor provinciale barokkunst, vulde het houtwerk van de nabijgelegen kerk van Ahun aan. Tijdens de Revolutie werden ze herontdekt en geleidelijk schoongemaakt, waarbij monogrammen van monniken op de kraampjes werden gegraveerd. Recente behandeling heeft hen in staat gesteld om te worden bewaard voor toekomstige generaties.

Externe links