Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Champ des Roches is een megalithisch complex in de gemeente Pleslin-Trigavou (Côtes-d-Armor, Bretagne). Het bestaat uit 65 menhirs in wit filonisch kwarts, verdeeld over vijf rijen naar het westen-oosten. Onder hen zijn er nu 55 omvergeworpen. De meest imposante, genaamd de Tual Rock, is 3,50 m hoog. Vier andere kwartsietblokken, 100 m ten westen, konden de uitlijning met een totaal van 200 m verlengen. De site staat sinds 1889 bekend als historisch monument en benadrukt het belang van het erfgoed.

Volgens een lokale legende werden de menhirs verlaten door feeën op weg naar Mont Saint-Michel. Een traditie die tot het midden van de 19e eeuw (getest in 1850) duurde organiseerde heidense feesten op de feesten van Sint-Johannes en Sint-Pieters, gekenmerkt door banketten en vreugdevuren, oproepend Druïdische riten. Deze praktijken illustreren de persistentie van voorouderlijke overtuigingen gerelateerd aan megalieten.

De site is ontwikkeld met een verzameling eiken die is geïntegreerd in de Fragmented Botanical Garden van het land Dinan, waaronder inheemse soorten (honing, pedunculaat) en Middellandse Zee (groene eik, kurk). Deze moderne toevoeging contrasteert met de anciënniteit van het monument, terwijl het de natuurlijke omgeving verbetert. In de bronnen worden geen recente archeologische opgravingen genoemd, maar uitlijning blijft een belangrijke getuigenis van Bretonse megalithische cultuur.

Bibliografische referenties zijn onder andere het boek van Loïc Langouët (2004), Les megalithes de l'arrondissement de Dinan, dat de site documenteert onder andere soortgelijke monumenten van de Côtes-d-D-Armor. De afwezigheid van precieze datering in de beschikbare bronnen beperkt de kennis van de exacte bouwperiode, typisch voor megalithische uitlijningen waarvan de oorsprong vaak teruggaat tot het Neolithicum.

Tot slot maakt de site deel uit van een netwerk van Bretonse megalithische monumenten, benadrukt door zijn rangschikking en de vermelding ervan in regionale inventarissen. De alternatieve naam, de Druidenbegraafplaats, weerspiegelt de 19e-eeuwse romantische interpretaties van deze stenen en Keltische religieuze praktijken, hoewel geen archeologisch bewijs dit verband bevestigt.

Externe links