Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De uitlijning van de Bruyères bestaat uit drie menhirs die aansluiten bij de gemeente Baux-Sainte-Croix, in het departement Eure. Deze site, uitzonderlijk in Normandië waar dit soort megalieten zeldzaam zijn, onderscheidt zich door zijn noord-west/zuid-oost oriëntatie en de nabijheid van twee dolmens. Menhirs, van verschillende grootte (tot 2,90 m lang voor de grootste, nu omgevallen), zijn opgebouwd uit puddingue, een lokaal overvloedig gesteente, gewonnen uit een kleiachtige en zandige kelder.

De uitlijning werd ontdekt in juli 1939 door Maurice Marais, toen onbekend voor de inwoners. De eerste opgravingen onthulden een complex setting systeem rond de centrale menhir, met stenen gerangschikt in kroon. Een tweede campagne in mei 1969 bevestigde deze structuur, het blootleggen van begraven pudding blokken dienen als steun, evenals drie vuursteen equilles, de enige overblijfselen van de bouwers. Geen precieze datering kon worden vastgesteld, maar er is geen twijfel over de menselijke oorsprong van de afstemming.

Gerangschikt historisch monument op 23 juli 1975, deze uitlijning is een van de enige twee bekend in Normandië, met die van de Plumaudière (Calvados). De zeldzaamheid en staat van instandhouding maken het een uniek getuigenis van neolithische megalithische praktijken in de regio. De menhirs, nu in een bos ten zuiden van het dorp, zijn naast twee nabijgelegen dolmens: het Hotel-Dieu en de coulée Stone, op de stad Sales.

De opgravingen wezen ook op het gebrek aan significante archeologische meubels, met uitzondering van vuursteen equilles. De noordelijke menhir, gedeeltelijk begraven, heeft een schommel aan de basis, waarvoor een versterking van stenen voor de instelling. Deze waarnemingen, gekoppeld aan de precieze oriëntatie van de uitlijning (24° van het magnetische noorden), suggereren een strikte planning, hoewel hun exacte functie (ritueel, astronomisch of symbolisch) hypothetisch blijft.

Externe links