Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Kerbourgnec-uitlijningen, ook bekend als de Moulin- of Saint-Pierre-uitlijningen, vormen een neolithisch megalithisch complex gelegen in Saint-Pierre-Quiberon (Morbihan). Deze site, gedeeltelijk ondergedompeld, had kunnen concurreren met Carnac's uitlijningen door zijn omvang en belang. Het bevat verschillende rijen menhirs en een cromlech, waarvan sommige zich uitstrekken tot de zee, alleen zichtbaar bij laag water.

De eerste schriftelijke vermelding van de site dateert uit 1825 door Mahé, die oproept een trapeziumvormige tertre vandaag verdwenen. In 1867-1868 voerden Lukis en Dryden nauwkeurige onderzoeken uit, die al wijzen op de beweging van stenen door lokale boeren. G. de Closmadeuc (1882) en Abbé Lavenot (1888) beschrijven menhirs die zich uitstrekken tot de kust, sommige bezig met de hellingen of onder water, die zichtbare riffen vormen bij laag water.

Aan het einde van de 19e eeuw verwierf de staat de Moulin site en herstelde deze onder leiding van F. Gaillard. Gerangschikt een historisch monument in 1889, het complex werd gewijzigd tijdens deze restauratie, maar de maritieme uitbreiding blijft gedocumenteerd. Zacharia De Rouzic later waargenomen ondergedompelde blokken in het oosten, wat suggereert een cromlech overspoeld. De huidige uitlijningen, bestaande uit vijf lijnen van 23 menhirs, zijn het resultaat van deze interventie.

Oceanografische campagnes (2006-2009) onthullen 150 onderzeeërmonolieten, gerangschikt in parallelle lijnen, bevestiging van de oorspronkelijke site uitbreiding over bijna 900 m. Deze stenen, gebouwd rond het vijfde millennium v.Chr., waren aanvankelijk in de open lucht voordat ze ondergedompeld werden door stijgende wateren tijdens Holoceen overtreding. Hun oriëntatie volgt een as van 108°N, met de nadruk op complexe architectonische planning.

De cromlech, 150 m ten zuidwesten van de uitlijningen, heeft veertig stenen en opent oost. Door archeologisch onderzoek werd geen directe relatie met de afstemming tot stand gebracht. De menhirs die vandaag zichtbaar zijn, van variabele hoogtes (1.10 m tot meer dan 2 m), omvatten platen en een noordwestelijke helling. De site, hoewel gefragmenteerd, getuigt van een groot megalithisch ensemble, vergelijkbaar met Carnac.

Historische beschrijvingen benadrukken de geleidelijke degradatie van het terrein als gevolg van mariene erosie en menselijke activiteiten. De boeren verplaatsten of vernietigden menhirs, terwijl de zee een deel van de structuren opslokte. Ondanks deze verliezen bevestigen de resterende overblijfselen en onderwater ontdekkingen het culturele en architectonische belang van Kerbourgnec tijdens de Neolithische periode.

Externe links