Vermoedelijke uitlijningen Vers 4500 av. J.-C. (≈ 100 av. J.-C.)
Neolithische periode op het land
24 juillet 2023
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 24 juillet 2023 (≈ 2023)
Met Men Letionec en Goémorent
2025
UNESCO-classificatie
UNESCO-classificatie 2025 (≈ 2025)
Integratie met de megalieten van Carnac
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De uitlijning van Men Letionec, evenals de basisgrond van de percelen BP 98 tot 113 en BP 118 tot 120, de uitlijningen van Kerpenhir op de estraan en de menhir van de Goemor op de estraan. Een deel van deze set is gelegen op het publieke maritieme domein, niet kadaster. Het terrestrische deel van deze set komt voor in het kadaster van de gemeenteafdeling BP-pakketten nr. 98, 99, 100, 101, 102, 103, 104, 105, 106, 107, 108, 109, 110, 111, 112, 113, 118, 119 en 120, weergegeven in het bij het besluit gevoegde plan: inschrijving bij beschikking van 24 juli 2023
Kerncijfers
Serge Cassen - Archeoloog
Geofysische studies van steles (2010, 2015)
Oorsprong en geschiedenis
De Kerpenhir uitlijningen zijn een uitzonderlijke megalithische site gelegen op de estran van de Kerpenhir tip, in Locmariaquer (Morbihan). Ze bestaan uit twee groepen granietstelen, ze strekken zich uit over honderden meters maar zijn alleen toegankelijk bij eb, de rest van de tijd wordt bedekt door de oceaan. De 135 steles van de noordelijke groep (Kerpenhir 1) en de 76 van de zuidelijke groep (Kerpenhir 2) werden waarschijnlijk 6500 jaar geleden, vóór de opkomst van het water, op het land gebouwd.
De site werd op 24 juli 2023 als historisch monument vermeld, samen met Men Letionec en Goémorents naburige menhirs. Sinds 2025 maakt het deel uit van het UNESCO Werelderfgoed "Megalithes of Carnac and the shores of Morbihan." De steles, die nu zijn begraven en bedekt met zeewier, getuigen van een neolithische bezetting in een zone die nu kust, maar vroeger aards is.
Archeologisch onderzoek, zoals uitgevoerd door Serge Cassen in 2010 en 2015, heeft de studie van deze ondergedompelde overblijfselen mogelijk gemaakt door geofysische prospectie. Hun huidige positie, tussen -8 m en zeeniveau, illustreert de evolutie van de Bretonse kust sinds het Neolithicum. De site blijft kwetsbaar, blootgesteld aan getijden en erosie, terwijl het aanbieden van een zeldzame getuigenis van begrafenis of rituele praktijken van die tijd.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen