Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De uitlijningen van Lagatjar, ook bekend als de uitlijningen van de Toulingualt, zijn megalithische resten gelegen op het schiereiland Cronos in Camaret-sur-Mer (Finistère). Deze site, gedateerd uit het laatste Neolithicum, bestaat uit drie hoofdmenhir uitlijningen, die een omgekeerde "D" structuur vormen, met een noord-oost/zuidwest georiënteerde centrale uitlijning en twee loodrechte uitlijningen. De lokale kwarts zandstenen komen waarschijnlijk uit nabijgelegen steengroeven, op minder dan 100 meter van de site.

De eerste schriftelijke vermelding van de uitlijningen dateert uit 1799, toen admiraal Thévenard 84 "geïnformeerde grote massa's rotsen" beschreef, gerangschikt in verschillende rijen. In de 19e eeuw gaven verschillende auteurs, zoals Cambry (1805), Brousmiche (1830), en de Chevalier de Fréminville (1835-1844), variabele beschrijvingen, volgens de bronnen tussen 60 en 180 stenen oproepend. In 1883 werd de site geclassificeerd als een historisch monument, maar de degradatie bleef door de stenen verhuizingen door lokale dragers. In 1908 stelde commandant Alfred Devoir een astronomische interpretatie voor, die de afstemming op zomer- en winterzonnewende koppelde.

Een grote restauratie vond plaats in 1927-1928 onder leiding van Bénard Le Pontois en de architect Gaston Chabal, met 87 menhirs en 11 gemarkeerde kalkstenen. Opgravingen uit deze periode onthullen een bronzen bijl en een zandsteen polisher, evenals ongerepte houtskool met de technieken van de periode. Veronderstellingen suggereren dat het oorspronkelijke bereik van uitlijningen 1,5 km zou kunnen bereiken, waaronder menhirs nu verdwenen richting de gehuchten Kerbonn en Penhir.

In de oude beschrijvingen wordt ook melding gemaakt van naburige dolmens, die nu zijn vernietigd, evenals van een omgesneden natuursteen genaamd " Roche de l'Atel" of "Pierre du Sacrifice," die in het begin van de 20e eeuw werd vernietigd toen een militaire batterij werd gebouwd. Hoewel sommige auteurs, zoals Georges-Gustave Toudouze (1956), een astronomische link met het sterrenbeeld Pleiades noemden, blijft deze hypothese speculatief. De site, eigendom van de gemeente, is nu beschermd en toegankelijk voor het publiek.

Menhirs, meestal bescheiden in grootte, ooit bereikt tot 4 meter in hoogte volgens 19e eeuw accounts. Hun opstelling en oriëntatie hebben geleid tot vele interpretaties, variërend van een Druïdische tempel (Brousmiche, 1830) tot een astronomisch observatorium. Ondanks gedeeltelijke vernietiging blijven Lagatjar's uitlijningen een belangrijke getuigenis van Bretonse megalithische architectuur en haar evolutie door de eeuwen heen.

Externe links