Bouw van een overdekte weg Néolithique (≈ 4100 av. J.-C.)
Geschatte bouwperiode voor Ros-Vras.
23 janvier 1956
Classificatie van historische monumenten
Classificatie van historische monumenten 23 janvier 1956 (≈ 1956)
Officiële bescherming bij ministerieel decreet.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Overdekte steeg Ros-Vras (cad. A 405): classificatie bij decreet van 23 januari 1956
Oorsprong en geschiedenis
De overdekte wandelweg van Ros-Vras, gelegen in Landebaëron in de Côtes-d Dit gedeeltelijk geruïneerde megalithische monument beslaat 14 meter lang en behoudt nog steeds zeven orthostaten (gearresteerde stenen) en twee covertafels. De karakteristieke architectuur maakt het een waardevol getuigenis van de begrafenis en culturele praktijken van lokale neolithische samenlevingen, die deze collectieve structuren om begrafenissen of gemeenschapsrituelen huisvesten.
Gerangschikt onder de titel van historische monumenten in opdracht van 23 januari 1956, overdekte weg geniet erfgoed bescherming, met erkenning van de archeologische en historische waarde. Beschikbare bronnen, zoals Monumentum en Wikipedia, benadrukken het belang ervan in het Bretonse megalithische landschap, maar wijzen tegelijkertijd op de beperkingen van het huidige behoud. Er wordt geen informatie verstrekt over recente opgravingen of bijbehorende ontdekkingen, maar de opname ervan in de bases van Merimée en de locatie ervan bij benadering (3 Kerlogan, Landesbaëron) maken het tot een referentielocatie voor regionale studies.
De neolithische context in Bretagne werd gekenmerkt door toenemende sedentarisering, ontluikende landbouw en een complexe sociale organisatie, waar megalithische monumenten een centrale rol speelden in het structureren van gebieden en overtuigingen. Deze overdekte steegjes, vaak gericht langs symbolische assen, dienden zowel als geheugenplaatsen als als identiteitsmarkeringen voor gemeenschappen. Hun collectieve constructie weerspiegelde een geavanceerde beheersing van steengrootte en transporttechnieken, evenals een gedeelde visie van het heilige en verder.
Geen enkel historisch karakter of sponsor wordt genoemd in de bronnen die beschikbaar zijn voor dit specifieke monument. De bibliografische referenties, zoals het werk van Loïc Langouët over Les megalithes de l'arrondissement de Guingamp (2006), plaatsen Ros-Vras echter in een groter aantal soortgelijke sites die in Bretagne zijn bestudeerd, zonder nadere bijzonderheden over zijn specifieke geschiedenis te verstrekken. De nauwkeurigheid van de locatie wordt beoordeeld als "passible" (noot 5/10), wat wijst op onzekerheid voor onderzoekers of bezoekers die het nauwkeurig willen lokaliseren.