Bouw van het monument Néolithique (≈ 4100 av. J.-C.)
Geschatte periode van megalithische constructie.
1845
Eerste archeologische opgraving
Eerste archeologische opgraving 1845 (≈ 1845)
Ontdekking van niet-gedetailleerde neolithische objecten.
1873
Zoeken door Dr. Douillet
Zoeken door Dr. Douillet 1873 (≈ 1873)
Gepolijste bijlen, vuursteenbladen en opgegraven aardewerk.
17 janvier 1963
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 17 janvier 1963 (≈ 1963)
Officiële bescherming bij ministerieel decreet.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Overdekte wegen (zaak C 283): indeling bij decreet van 17 januari 1963
Kerncijfers
Docteur Douillet - Archeoloog
Regie van de opgravingen van 1873.
Fée Margot - Lokale bevolking
Geassocieerd met de site legende.
Oorsprong en geschiedenis
De overdekte steeg van de Oak-Hut, ook bekend als Cave aux Fées, is een megalithisch monument gelegen in Lamballe-Armor, in het departement Côtes-d-Armor. De gegevens van Neolithicum, wordt begrensd door elf orthostaten in gabbro en is 11 meter lang bij 1,50 meter breed. Twee daktafels zijn nog op hun plaats, terwijl twee andere, omgekeerd, vlakbij liggen. Het terrein, intact tot 1873, werd gedeeltelijk ondergedompeld en verwijderd uit platen om een lokale weg te repareren.
Het monument werd in 1845 en 1873 doorzocht, met name door Dr. Douilet. Deze onderzoeken ontdekten gepolijste assen, vuursteenbladen, aardewerk studs en twee gepolijste stenen kralen. Deze artefacten getuigen van zijn begrafenis of ritueel gebruik tijdens Neolithicum. De site wordt geassocieerd met lokale folklore, waaronder de legende van de Margot fee, die Grotte-aux-Fées heet.
Gerangschikt als historische monumenten in 1963, overdekte oprit behoort nu tot de gemeente Lamballe-Armor. Zijn huidige staat, gedeeltelijk gedegradeerd, contrasteert met zijn oorspronkelijke 19e eeuwse beschrijving. Archeologische gegevens en bronnen zoals Monumentum of Wikipedia bevestigen het belang ervan in het Bretonse megalithische erfgoed, en benadrukken de uitdagingen van het behoud ervan.
De locatie van de site, vlakbij de weg van Lamballe naar Plancoët, heeft bijgedragen aan de verandering door de eeuwen heen. Desondanks is er nog steeds een opmerkelijk voorbeeld van neolithische begrafenis constructies in de regio, die de praktijken en overtuigingen van prehistorische gemeenschappen illustreren. Bibliografische referenties, zoals het boek van Loïc Langouët (2005), completeren de kennis van dit emblematische monument.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen