Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Grand Amfitheater, gelegen in het departement Vogezen, is een Gallo-Romeins gebouw gebouwd tussen 80 en 140 n.Chr. buiten de vesting van het Bovenrijk. Ontworpen als een semi-amphitheater, leunt het op de hellingen van een vallei (de rockcombe) en combineert een elliptische arena van 50,80 m en gedeeltelijke treden naar het zuiden. De capaciteit, geschat op 16 000 tot 20 000 toeschouwers, weerspiegelt het belang van de oude stad van de Leuques, terwijl zijn metselwerk in kleine apparaten, gedeeltelijk opgenomen in grote apparaten in de derde eeuw, getuigt van architectonische evoluties.

Het gebouw, geclassificeerd als een historisch monument in 1846, werd oorspronkelijk geïnterpreteerd als een gemengd werk (theater en amfitheater) vanwege zijn onvolledige celara in het noorden, waar een rechte gevel met blinde bogen de treden verving. De arena, omgeven door een podium en toegankelijk door gewelfde parodoi, gehuisvest sacella gewijd aan Mars, Jupiter, Diane en Nemesis. De definitieve stopzetting in de vierde eeuw valt samen met de achteruitgang van heidense sektes, hoewel late bronnen, zoals de Latijnse Panegyrica, een symbolische link oproepen met keizer Constantine in 309, hypothese nu betwist.

Archeologische opgravingen, geïnitieerd in de 18e eeuw door ingenieurs als Le Gendre en Jollois, onthulden de precaire staat van instandhouding, gebruikt als steengroeve door de bewoners. Tussen 1963 en 1976 leidde Édouard Salin en Roger Billoret grote campagnes, zelfs met militaire detachementen, om het amfitheater en het gebouwde karstnetwerk te ontruimen. Dit laatste, dat lange tijd werd geïnterpreteerd als een watervoorzieningssysteem, werd geïdentificeerd als een natuurlijk verschijnsel dat werd uitgebuit voor rituelen die verband hielden met "reddende wateren," wat de hypothese van een heiligdom dat gewijd was aan Apollo-Grannus versterkt.

De moderne restauratie, geleid door architect Michel Goutal in de jaren negentig, omvat het leggen van iroko stappen om de gelieve metselaars te beschermen en gedeeltelijk de capaciteit om te verwelkomen te herstellen (4500 plaatsen). Geofysische prospecties (radar, magnetometer) bevestigden de centrale rol van een episodische heropleving in lokale sekten. Vandaag eigendom van de afdeling Vogezen, de site is onderdeel van een groter archeologisch complex, waaronder een 1.760 m behuizing en woonwijken.

Oude bronnen, zoals Dion Cassius, noemen een bezoek van keizer Caracalla in 213 AD, gekenmerkt door schoonheid van het amfitheater (een groot apparaat in het westen). Echter, deze toeschrijving, zoals die van Constantijn's passage, blijft besproken door hedendaagse historici. De opgravingen onthulden ook altaren gewijd aan Jupiter Héliopolitain, met de nadruk op de religieuze syncretismen van de site, waar Romeinse invloeden en lokale Gallische sektes werden gemengd.

Het monument, open voor het bezoek, illustreert Romeinse vindingrijkheid in termen van reliëfplanning (natuurlijke helling, vallei) en hydraulisch beheer. Zijn rangschikking onder de tien grootste Romeinse amfitheaters, in combinatie met zijn turbulente geschiedenis, vanaf de eerste peilingen van de 18e eeuw tot en met de moderne onechte technieken maakt het een uitzonderlijke getuige van de Romanisering in Gallië en de culturele praktijken in verband met de bronnen.

Externe links