Voormalige hoogoven à Saint-Vincent-de-Mercuze dans l'Isère

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De St. Vincent de Mercuze hoogoven, ook bekend als de Marcieu hoogoven, is een industrieel gebouw gebouwd in het begin van de achttiende eeuw door de familie Marcieu. Het vervangt een vorige hoogoven in Touvet in 1649. Het eerste gieten van guerre vond plaats in 1727, met behulp van ijzererts gewonnen in het gebied Allevard en hout uit lokale bossen. Deze site werd de tweede producent van Dauphiné gietijzer aan het einde van de Ancien Régime.

In 1794 werd de gieterij onder ontvangst geplaatst, maar Marcieu's markies kreeg in 1807 toestemming om de hoogoven te doen herleven. Na studies tussen 1806 en 1812, met name door ingenieur Émile Geymard, werd de site gereorganiseerd in 1839 en herbouwd tussen 1845 en 1856. De werking ervan is gebaseerd op een systeem van twee buizen om de lucht te stimuleren, typisch voor de Dauphiniaanse hoogovens. In 1865 werd het bedrijf definitief stopgezet en in 1874 werden mijnconcessies verkocht aan Schneider en Cie.

Ten zuiden van het gehucht Montalieu, op de plaats La Combe, werd de hoogoven in 1989 voor historische monumenten vermeld, maar deze inscriptie werd geannuleerd in 1993. Het wordt in 2019 heritage in Isère genoemd. Het terrein omvat het hoogovengebouw, een watervoorzieningskanaal, een kalkoven en de gevels van het meesterhuis, op een privé perceel bij de rivier de Alloix.

Externe links