Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het voormalige hotel van Saint-Lô, gelegen in Séletat in de Nederrijn, werd gebouwd in 1541 als een stadsresidentie voor de abten van Ebersmunster, ter vervanging van een eenvoudige middeleeuwse schuur op het voormalige Karolingische landgoed. De noordelijke poort, versierd met medaillons die Romeinse keizers vertegenwoordigen (begraven tijdens de revolutie), draagt de datum van 1541 en een anonieme lasterteken. Het werk lijkt rond 1560, zoals aangegeven door de datum gegraveerd op de schroeftrap, voltooid te zijn. Het hotel ging in 1791 naar de staat voordat het verkocht werd aan particulieren, waaronder notaris André Kubler, die de ramen veranderde.

Het gebouw beschikt over een veelhoekige gepijlde trapkoepel en een wieg gewelf in de kelder, kenmerkend voor de Elzas Renaissance architectuur. Het wapen van de abdijen, Georges de Richenbach en Jean Sengelbach, sierde ooit de gevel, terwijl glas-in-lood en een rooster in de 20e eeuw door de eigenaar Biehlmann werden toegevoegd. In 1965 werd een historisch monument (tourelle, gevels, vestibule) opgericht, nu herbergt het gemeentekantoren na de overname door de stad in 1963. Zijn geschiedenis weerspiegelt de politieke en sociale transformaties van Elzas, van het Oude Regime tot de hedendaagse periode.

De exacte locatie van het hotel varieerde volgens de bronnen: de poort kijkt uit over het Place du Marché-aux-Choux, terwijl de erfgoedbases plaats 8 rue de l'Eglise of 2 place du Dr Maurice Kubler. Deze verschillen worden verklaard door stedelijke veranderingen, waaronder de sloop van gemeenten in de 20e eeuw. Het gebouw illustreert ook de rol van de Elzas abdijen, zoals Ebersmunster, die woonplaatsen in de stad hadden om hun tijdelijke en spirituele macht te doen gelden.

De architecturale veranderingen door de eeuwen heen omvatten de toevoeging van split boogvensters tijdens de revolutie, de restauratie van gevels in de 19e eeuw, en het verwijderen van bijkomende gebouwen in 1900 om de zuidelijke binnenplaats te ontruimen. Gemeentelijke eigendom sinds 1963 staat het behoud ervan toe, hoewel de toegang tot het publiek beperkt blijft. De bronnen roepen drie potentiële architecten op (Werner Brunner, Jost de Saint-Maurice, Jean Sschindolffe), maar zonder gedocumenteerd documentair bewijs.

De 1965 classificatie beschermt specifiek de trappentoren, gevels, daken en vestibule, en benadrukt de erfgoedwaarde van dit voorbeeld van Alsatian Abbatial Hotel. De vernietigde medaillons en het ontbrekende wapenschild doen denken aan de revolutionaire omwentelingen, terwijl het hergebruik als gemeentekantoor een moderne aanpassing weerspiegelt. De geschiedenis afgewisseld met die van de abdij van Ebersmunster maakt het een marker van het religieuze en burgerlijke erfgoed van de regio.

Externe links