Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Saint Lucian, gesticht rond 580 door Abbé Evrost op het graf van de martelaar Lucien de Beauvais, werd een pelgrimsplaats bekend om zijn relikwieën, verondersteld om waanzin en epilepsie te genezen. Vernietigd door de Normandiërs in de 9e eeuw, werd het gerestaureerd dankzij koninklijke en episcopale gaven, vervolgens herbouwd in steen in de 12e eeuw. Zijn abdij, gewijd in 1109, werd het hart van een gemeente van afhankelijke prioriteiten, sommige in Engeland.

In de 14e eeuw leed de abdij onder de verwoestingen van de Honderdjarige Oorlog: verbrand in 1346 door Edward III, werd hij versterkt en gedeeltelijk herbouwd, waaronder een gewelfde refter en een defensieve omheining. In de 15e eeuw vestigde zich het regime van lofprijzing, dat het einde markeerde van de door de monniken gekozen abdijen. De trading abbots, zoals Antoine Du Bois (1492) of Odet de Coligny (protesting in 1560), buitten zijn middelen uit, terwijl de monniken probeerden terug te keren naar het Benedictijnse bewind in de zeventiende eeuw onder impuls van de gemeente Saint-Maur.

De abdij werd ontbonden in 1790 tijdens de Revolutie. De gebouwen, verkocht als nationaal eigendom, werden al in 1791 gesloopt, met uitzondering van resten zoals de ingangspoort (XII eeuw) en een 15e eeuwse toren, geclassificeerd als historische monumenten. De relikwieën van de heilige Lucien, overgebracht naar de kathedraal van Beauvais, werden in 1793 vernietigd. Vandaag, de site, een gemeentelijke eigendom, behoudt verspreide meubelelementen: kraampjes in het museum van Cluny, een gelegen in Nogent-sur-Oise, en een preekstoel om te prediken in de kathedraal.

De abdij speelde een centrale rol in het religieuze en economische leven van Beauvais, met maximaal twintig parochies en uitgestrekte landen. De daling in de achttiende eeuw weerspiegelde spanningen tussen Jansenisten en kerkelijke autoriteiten, vóór de definitieve onderdrukking. De opgravingen en archieven (zoals die van Deladreue en Mathon, 1871) getuigen van het historische belang ervan, ondanks de bijna totale verdwijning van de gebouwen.

De huidige overblijfselen, genoemd of geclassificeerd tussen 1930 en 1965, omvatten fragmenten van de behuizing muur en een 15e eeuwse toren. De site, die achtereenvolgens wordt bezet door een draaiende, militaire en vervolgens sociale huisvesting, illustreert de stedelijke veranderingen van Beauvais. Archeologische studies (zoals die van Claire Fons, 1975) hebben zijn architectonische plan en evolutie gedeeltelijk gereconstrueerd, van Romaanse oorsprong tot zijn nieuwste klassieke transformaties.

Externe links