Bouwbeheer 1909 (≈ 1909)
Project toevertrouwd aan de architecten Lamaizière door de Kamer van Koophandel.
1910
Voltooiing van de bouw
Voltooiing van de bouw 1910 (≈ 1910)
Inauguratie van het zijden gebouw.
1962
Sluiting van de zijdeconditie
Sluiting van de zijdeconditie 1962 (≈ 1962)
Einde van technische activiteiten in verband met zijde.
1997
Vertrek van het Hoger Instituut voor Handel
Vertrek van het Hoger Instituut voor Handel 1997 (≈ 1997)
Einde van zijn educatieve beroep.
2001
Verkoop aan de Algemene Raad
Verkoop aan de Algemene Raad 2001 (≈ 2001)
Verandering van eigenaar en interieur veranderingen.
29 mai 2002
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 29 mai 2002 (≈ 2002)
Bescherming van gevels, daken en trappen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De gevels en daken, de trap met kooi (Box BS 69): inschrijving bij decreet van 29 mei 2002
Kerncijfers
Léon Lamaizière - Architect
Mede-concepteur van het gebouw met zijn broer.
Marcel Lamaizière - Architect D.P.L.G.
Auteur van Art Nouveau decoraties en sculpturen.
Clément Brossy - President van de Kamer van Koophandel
Sponsor en plan modifier.
Oorsprong en geschiedenis
De voormalige Conditie des Soies de Saint-Étienne, gebouwd in het 1e kwartaal van de 20e eeuw (afgerond in 1910), was gewijd aan de technische operaties van de lintfabriek: decreuse, weging en conditionering van zijde onder gecontroleerde vochtigheid. Het gebouw, ontworpen door architecten Léon en Marcel Lamaizière, onderscheidt zich door zijn Art Nouveau stijl, met witte stenen gevels versierd met motieven van moerbeibomen en linten, symbolen van de lokale industrie. De interieurdecoratie, zoals het houtwerk van de stuurkamer of smeedijzeren roosters, weerspiegelt dit thema. De hoofdingang, op de hoek van de straat, is voorzien van een gebogen trap en een patroon gegraveerd met een "CHAMBER OF COMMERCE VOORWAARDEN OF SOIES.".
Het project werd in 1909 in opdracht van de Chambre de commerce de Saint-Étienne, onder voorzitterschap van Clément Brossy, een invloedrijke lintfabrikant. Deze laatste handelde rechtstreeks naar de plannen om het een "architecturaal vlaggenschip" van de lintindustrie te maken. Het gebouw woonde ook kantoren, een appartement voor de directeur, en technische kamers georganiseerd rond een vierkante binnenplaats. Na de sluiting van de Sojaconditie in 1962 werden de gebouwen ondergebracht bij het Hoger Instituut voor Handel (1969/1997) en verkocht aan de Algemene Raad in 2001, wat resulteerde in de vernietiging van de laatste specifieke ontwikkelingen. De gevels, daken en trappen werden in 2002 geclassificeerd als historische monumenten.
De materialen die gebruikt werden voor de gevels, de steen van Estaäs (Vaucluse) voor de sculpturen en de steen van Villebois (Ain) voor de veranda benadrukken de zorg voor de constructie. De handtekening van de architect, "L.LAMAIZIÈRE Architecte, M.LAMAIZIÈRE Arch.D.P.L.G." verschijnt op de Arcolestraat. Het gebouw op de binnenplaats werd in 1955 met twee verdiepingen opgetrokken. Vandaag is het gebouw, eigendom van het departement, getuige van de gouden eeuw van de Stephanse lintindustrie, een belangrijke economische sector tot het midden van de 20e eeuw.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen