Einde van de aanbidding 1873 (≈ 1873)
De kerk ontmantelen.
24 septembre 1975
Historische monument classificatie
Historische monument classificatie 24 septembre 1975 (≈ 1975)
Officiële bescherming van het gebouw.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk (voormalig) (Vak E 402) Beschikking van 24 september 1975
Kerncijfers
Information non disponible - Geen karakter geciteerd
De brontekst vermeldt geen historische actoren.
Oorsprong en geschiedenis
De oude troglodytische kerk van Sainte-Croix, gelegen in Ceyssac in de Haute-Loire, is een 12e eeuws religieus gebouw, opmerkelijk om zijn structuur gedeeltelijk gesneden in natuurlijke rotsen. Het bestaat uit een unieke schip bereikbaar door een narthex, geflankeerd door twee zijkapellen en aangevuld door een apse. De noordelijke kapel, gewijd aan Saint-Antoine, werd herbouwd in 1732, terwijl de westelijke gevel heeft een poort in het midden van een hanger versierd met gesneden hoofdsteden en kolommen. Boven werd in de moderne tijd een baai vergroot, en de vernieuwde arcade klokkentoren trekt zich terug. Het interieur, gewelfd in wieg, heeft blinde bogen rustend op verschillende hoofdsteden: gesneden naar het westen, grond en vierkant naar het oosten. De kerk werd in 1873 niet meer gebruikt voor aanbidding.
De bijzonderheid van deze kerk ligt in de integratie met het rotsachtige reliëf, typisch voor enkele middeleeuwse gebouwen in Auvergne. In de 12e eeuw speelden de landelijke kerken een centrale rol in het gemeenschapsleven, dienend als een plaats van gebed, verzamelen en soms toevlucht. De gedeeltelijke reconstructie in de 18e eeuw weerspiegelt architectonische aanpassingen in verband met liturgische ontwikkelingen of lokale behoeften. In 1975 werd een historisch monument geregisseerd, het illustreert nu het troglodytische en religieuze erfgoed van de regio Auvergne-Rhône-Alpes, en toont tegelijkertijd middeleeuwse bouwtechnieken en hun latere transformaties.
De klokkentoren, hoewel herontworpen, en de gebeeldhouwde elementen van de gevel getuigen van een duidelijke ambachtelijke knowhow, terwijl het verlaten van de cultus in 1873 deel uitmaakt van een bredere context van de ontmanteling of hergroepering van parochies in Frankrijk in de negentiende eeuw. De Sint-Antoinekapel, herbouwd in 1732, kan wijzen op een bepaalde lokale toewijding of een verlangen om het gebouw te moderniseren. De interieur bogen, het combineren van gesneden en grond stijlen, suggereren verschillende fasen van de bouw of renovatie, weerspiegelt opeenvolgende artistieke invloeden sinds de Middeleeuwen.