Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De voormalige synagoge van Bouxwiller, gebouwd in 1842 in de Nederrijn (Great East), vervangt een 18e-eeuws gebouw verwoest door de nazi's. Het werd gebruikt als een kartonnen fabriek tijdens de Tweede Wereldoorlog, vervolgens geplunderd en ontslagen bij de Bevrijding. In de jaren vijftig werd slechts een klein oratorium gereorganiseerd voor religieuze diensten.

De synagoge werd gered door de Vereniging van Vrienden van het Judeo-Alsatian Museum of Bouxwiller (AMJAB), opgericht door Gilbert Weil. Na 15 jaar vechten, heropent de plaats in 1998 als museum, met een millennium van Joods leven in de Elzas. Het gebouw, geregistreerd bij de Historische Monumenten in 1984, illustreert de sobere architectuur van de Elzasse plattelandssynagogen.

Het museum toont de Judeo-Alsatiaanse cultuur door middel van tentoonstellingen, onderzoek en erfgoedbehoudsactiviteiten. De AMJAB redde onder andere andere landelijke synagogen (zoals Pfaffenhoffen) en gedocumenteerde necropolissen of Hebreeuwse graffiti. De Elzasse uitspraak "Lewe un Lewe lonn" ("Leven en laten leven"), weergegeven bij de ingang, symboliseert de historische tolerantie tussen joden en christenen in de Elzas.

De synagoge, rechthoekig met een gerommeld dak, beschikt over baaien in het midden van de hanger en een voordeur. Het interieur, volledig opnieuw ontworpen na de Duitse vernietiging, biedt een moderne scenografie. Het museum herbergt ook liturgische voorwerpen en archieven op de 267 synagogen die na de revolutie in Frankrijk zijn gebouwd, waarvan 184 in de Elzas-Moselle.

Sinds 1986 wordt de site beheerd door de AMJAB, winnaar van de Prix Patrimoine Vivant van de Fondation de France. Zijn acties strekken zich uit tot de vertaling van archieven, conferenties en publicaties, om de herinnering aan de plattelandsjoden van de Elzas te bestendigen, die verdwenen na de Shoah.

Externe links