Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Oorsprong en geschiedenis

De voormalige kapel van Saint-Jacques, gelegen in Saint-Just-Ibarre in de Pyrénées-Atlantiques, is een bescheiden landelijke gebouw gebouwd in de 18e eeuw. Van een rechthoekig tot een enkel vat, onderscheidt het zich door zijn kalksteenwanden (middelgroot apparaat voor zijliften, balgen voor voor- en achtergevels) en het lange dak bedekt met holle tegels. Binnen, toegankelijk door een houten deur met dubbele luiken, herbergt een schijnbare structuur en een naïef geschilderd altaarstuk dat Sint James als pelgrim afschildert, omlijst met decoratieve motieven. Deze muur decor, typisch voor de achttiende eeuw, geeft de kapel zijn belangrijkste erfgoed belang.

De kapel was een halte op een secundaire route van de bedevaart van Santiago de Compostela, die Mauléon verbindt met Saint-Jean-Pied-de-Port via de Col d'Osquich. Dicht bij het adellijke huis Donaikia (of Senimenea), illustreert het de banden tussen religieus erfgoed en het lokale seigneuriale netwerk. Hoewel het huidige gebruik is agrarische (remote), herstel in de 19e en 20e eeuw toegestaan zijn gedeeltelijk behoud. Geclassificeerd als Historisch Monument bij decreet van 27 december 1993, getuigt het van de jacquarische toewijding in Baskische landelijke gebieden, ondanks de bescheiden staat van instandhouding (onjuiste lokalisatie, noot 5/10).

De kapel belichaamt de eenvoud van 18e-eeuwse landelijke gebouwen in Baskenland: lokale materialen (calcareous, hout), gebrek aan exterieur versiering en eerste functionaliteit. Het altaarstuk, hoe naïef ook, benadrukt het symbolische belang van Sint Jakobus voor de gemeenschappen die door de wegen van Compostela worden gekruist. Latere renovaties (XIX-20e eeuw) waren waarschijnlijk gericht op het behoud van zijn culturele of herdenkingsrol, voorafgaand aan de omschakeling naar landbouwafhankelijkheid. De registratie als Historische Monumenten onderstreept haar documentaire waarde, ondanks de huidige ontmanteling.

Externe links