Koninklijke editie tegen eilandgraven 1776 (≈ 1776)
Verbod op begrafenissen in kerken voor hygiëne.
1789
Revolutionair besluit inzake begraafplaatsen
Revolutionair besluit inzake begraafplaatsen 1789 (≈ 1789)
Communale cemetières opgelegd ver van huizen in Frankrijk.
1830
Definitieve sluiting van de "arca"
Definitieve sluiting van de "arca" 1830 (≈ 1830)
Officieel einde van collectieve begrafenissen in Corsica.
1882
Vermelding in het Napoleontische kadaster
Vermelding in het Napoleontische kadaster 1882 (≈ 1882)
Bewijs van langdurig gebruik in de 19e eeuw.
1981
Historisch monument
Historisch monument 1981 (≈ 1981)
Bescherming van de kapel en zijn *arca*.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Chapelle à Arca (oude) (zaak B 53): Beschikking van 11 mei 1981
Kerncijfers
Information non disponible - Geen tekens genoemd in de bronnen
De brontekst vermeldt geen specifieke historische actoren.
Oorsprong en geschiedenis
De oude kapel in Arca de Zevaco, gelegen in het dorp Zevaco in Zuid Corsica, dateert uit de 18e eeuw. Dit kleine granieten gebouw, bestaande uit een uniek schip gewelfd in een wieg, onderscheidt zich door zijn gevelpiercing door een deur met een monolithische lint en twee rechthoekige niches. De platte bedzijde huizen in het centrum een opening die leidt naar een arca, een ondergrondse gewelfde kamer dienen als een collectieve tombe. Deze begrafenis, gesloten door een plaat, verwelkomde de overledene verpakt in een lijkwade, weerspiegelt een traditie van landelijke begrafenis diep geworteld in het eiland.
De kapel illustreert spanningen tussen lokale douane en nationale regelgeving. Een koninklijke edict van 1776 verboden begrafenissen in eilandkerken om redenen van hygiëne, gevolgd door een revolutionair decreet dat gemeenschappelijke begraafplaatsen ver verwijderd van woningen. Ondanks deze verboden bleven de begrafenissen in de Arca op Corsica bestaan, waaruit verzet tegen externe normen bleek. Pas in 1830 waren alle arca officieel gesloten. Het monument, geclassificeerd in 1981, verschijnt op de Napoleontische kadaster van 1882, suggereert uitgebreid gebruik na de 18e eeuw.
Het gebouw combineert architecturale eenvoud en functionaliteit. De aanwezigheid van de archa in het hart van de kapel onderstreept haar tweeledige rol: plaats van aanbidding en gemeenschap begrafenis ruimte. De granieten materialen, typisch voor de regio, en de gewelfde structuur weerspiegelen lokale knowhow. Hoewel de nauwkeurigheid van de exacte datering onduidelijk blijft (midden de 19e eeuw genoemd voor sommige delen), bevestigt de classificatie als Historisch Monument in 1981 zijn erfgoed belang, gekoppeld aan ontbrekende sociale en religieuze praktijken.
