Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van St. Hilary van Agen, ook bekend als Toren van de witte penitenten, is een gebouw van de elfde eeuw, vandaag in ruïnes. Oorspronkelijk bestond het uit een uniek schip uitgebreid door een smaller koor, getopt door een stenen klokkentoren. De hemicrculaire abside, versierd met sculpturen, laat toe om de bouw tussen de 11e en de eerste helft van de 12e eeuw te dateren. De oorspronkelijke architectuur weerspiegelde de Romaanse canons van die tijd, met structurele eenvoud typisch voor de landelijke of stedelijke kerken van deze periode.

Aan het begin van de 13e eeuw werd de kerk uitgebreid met de toevoeging van twee zekerheden en twee gewelfde apsidiolen in cul-de-four. De muren van de zekerheden werden versterkt om een enkel dak te ondersteunen dat het hele gebouw bedekt. Op een onbepaald maar eigentijdse datum van deze uitbreiding werd de klokkentoren-muur geïntegreerd in een stenen zeshoekige toren, die een gotische klokkentoren vormde. Deze transformatie illustreert de evolutie van architectonische stijlen, van romaanse tot gotische, evenals de aanpassing van het gebouw aan de behoeften van een groeiende gemeenschap.

In de 14e eeuw werd een klooster van kordons opgericht nabij de Sint George Poort. Hun eigendom werd in 1790 in beslag genomen en een deel van het klooster diende als kazerne voor de gendarmerie tot 1840. De kerk van de cordiers, aan de andere kant, zal de afdelingelectorale vergadering huisvesten in 1790, alvorens te worden omgezet in stallen en foerageren winkels. In 1818, voor de oude parochiekerk van Saint-Hilaire, werd de parochie overgebracht naar de oude kerk van de cordons, op verzoek van de bewoners, de pastoor en de plaatselijke autoriteiten.

Het uitlijningsplan van Agen in 1861 resulteerde in de vernietiging van de westelijke gevel van de kerk en de eerste spanwijdte van het schip, waardoor het gebouw met meer dan 6 meter werd verminderd. Gebruikt als pakhuis, werd het verwoest door een brand in 1913. De gemeente was zelfs van plan om haar klokkentoren in 1911 te verkopen. De ruïnes van Saint-Hilaire werden uiteindelijk op 20 juni 1950 als historische monumenten vermeld, waardoor de resten van een middeleeuws erfgoed gekenmerkt door de gevaren van de geschiedenis bewaard bleven.

De kerk van Saint-Hilaire diende ook als grafplaats voor lokale adellijke families. In 1722 werd Nicolas de Bastard, een grote voyer van Frankrijk en heer van Saint-Denis-sur-Garonne, begraven voor het altaar van Saint-Martin. Zijn zoon Dominique de Bastard sloot zich aan bij het familiegraf in 1729. Deze graven getuigen van de sociale en religieuze rol van de kerk, een plaats van herinnering aan de Agenese aristocratie tot de achttiende eeuw.

Externe links