Bouw van een aquaduct Ier siècle (≈ 150)
Voer de kuuroorden van Balaruc-les-Bains.
XIXe siècle
Herontdekt het aquaduct
Herontdekt het aquaduct XIXe siècle (≈ 1865)
Werk om Issanka te verbinden met Sète.
17 avril 2008
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 17 avril 2008 (≈ 2008)
Bescherming van ondergrondse resten.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Alle delen van het aquaduct ondergronds gelegen onder de percelen AE 2, 158, 175, 176, 439, 573; AD 32-34, 819, 820; BA 8, 9, 11-15, 17, 21, 22, 29, 31-33; BC 23, 62 tot 66, 68 tot en met 71; BD 113, 167, 211, 212, 228 tot en met 231, 245, 257, 259, 263, 273, 282, 295, 296, 307, 311, 312 (niet gekadastraliseerd, zie plan gehecht aan het besluit): registratie bij beschikking van 17 april 2008
Kerncijfers
Empereur Claude - Romeinse keizer (41-54 n.Chr.)
Gevonden onderdelen dateren uit de pijpleiding.
Iouri Bermond - Archeoloog
Heeft het aquaduct bestudeerd en gedocumenteerd.
Oorsprong en geschiedenis
Balaruc's aquaduct is een overblijfsel van een Gallo-Romeins werk uit de eerste eeuw, ontworpen om de oude kuuroorden van Balaruc-les-Bains te voeden. Het koppelde de bron van Issanka, gelegen op 5 km afstand in de gemeente Poussan, aan de thermische locatie, op een geoptimaliseerde route voor stroom en topografie. De zachte helling (1 tot 1,3 m/km) liet een theoretische stroom van 5.800 tot 7.300 m3 water per dag toe, essentieel voor de bloeiende thermische installaties.
Het aquaduct werd herontdekt in de 19e eeuw tijdens het werk om de bron van Issanka te koppelen aan Sète. Munten met de beeltenis van keizer Claude, gevonden bij zijn mond, bevestigde de datum in de eerste eeuw. De overblijfselen, verdeeld tussen Balaruc-les-Bains en Balaruc-le-Vieux, werden vermeld als historische monumenten in 2008, die hun archeologische waarde als getuige van de Romeinse civiele techniek benadrukken.
De route van het aquaduct volgde de koers van de Vene naar de molen van Frescaly, kruiste de begraafplaats van Balaruc-le-Vieux, dan onbewust van het reliëf van de Priorij voordat het bereiken van Balaruc-les-Bains. De waterinlaat, 36 cm bij 30 cm, en de matige hoogte (8-9 m) illustreren een opmerkelijke hydraulische controle. De opgravingen en studies, zoals die van Iouri Bermond, hebben de werking en het belang ervan voor de oude agglomeratie gedocumenteerd.
Tegenwoordig behoren de beschermde ondergrondse delen, gelegen onder kadastrale percelen, tot de gemeente. Hoewel gedeeltelijk bewaard, blijft de watervoorziening een zeldzaam voorbeeld van een Romeinse infrastructuur bewaard gebleven van zijn bron tot zijn eindpunt, die licht geeft op de bouwtechnieken en de waterbehoeften van Gallo-Romeinse thermale steden.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen