Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Buc waterwerken, gelegen in de Yvelines in Île-de-France, werden gebouwd tussen 1684 en 1686 onder leiding van ingenieur Thomas Gobert, volgens de plannen van Jules Hardouin-Mansart. Op bevel van Louvois, hoofdinspecteur van de Koningsgebouwen na Colberts dood (1683), maakte dit werk deel uit van het uitgebreide hydraulische netwerk dat ontworpen was om fonteinen en waterspelen te leveren in Versailles Park. In tegenstelling tot de Marly-machine (pompt de Seine), gebruikte het aquaduct van Buc de zwaartekracht om het water van de vijvers van het Saclay-plateau (Bièvre/Yvette) over te brengen via een systeem van verbonden goot en vijvers (Trou Salé, Pré Clos, Saclay, Villiers).

De bouw mobiliseerde de soldaten van het Koninklijk Regiment van Normandië, ter vervanging van een mislukte ijzeren sifon. De structuur, 580 m lang en 24 m hoog, bestaat uit twee niveaus van 19 boven elkaar gelegde bogen (millstone en snijsteen), met een bovenste kanaal 1 m breed bedekt met platen. Een fontanier's huis, bevestigd aan de waterleiding en nog steeds bewoond, voltooide het apparaat. Gobert prees zijn duurzaamheid: "sterker en duurzamer dan de wereld," een uitdrukking gegraveerd op een gedenkplaat.

Het aquaduct werd op 13 juni 1686 ingehuldigd als historisch monument in 1952. Het illustreert de vindingrijkheid van de veelzijdige hydraulische arrangementen, gecombineerd met Romeinse techniek (Arcades) en lokale innovaties (regenwater). Het Saclay plateau, gegraven met goten, werd aldus een natuurlijk reservoir voor het "Domein van de Zon Koning," terwijl het werk de grootsheid van de heerschappij markeerde door zijn monumentale schaal. Geïntegreerd in de Nationale Estate van Versailles in 2024 blijft er een belangrijke getuigenis van de technische en politieke geschiedenis van het klassieke Frankrijk.

Externe links