Crédit photo : Clem Rutter, Rochester Kent - Sous licence Creative Commons
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen
Tijdlijn
Antiquité
Haut Moyen Âge
Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
100
200
…
1800
1900
2000
entre 40 et 80 apr. J.-C.
Waarschijnlijke bouw
Waarschijnlijke bouw entre 40 et 80 apr. J.-C. (≈ 100)
Onder keizer Claude, volgens onderzoek.
1840
Rangschikking van de Gardbrug
Rangschikking van de Gardbrug 1840 (≈ 1840)
Eerste bescherming voor monumenten.
1926
Studie door Émile Espérandieu
Studie door Émile Espérandieu 1926 (≈ 1926)
Analyse van de pijpleiding.
1984-1990
Nieuw archeologisch onderzoek
Nieuw archeologisch onderzoek 1984-1990 (≈ 1987)
Nauwkeurigheid van de bedrijfsperioden.
30 avril 1999
Registratie van de resten van Marguerittes
Registratie van de resten van Marguerittes 30 avril 1999 (≈ 1999)
Bescherming van lokale percelen en overblijfselen.
2023
Ontdekking van een netwerkuitbreiding
Ontdekking van een netwerkuitbreiding 2023 (≈ 2023)
+2 km naar Saint-Quentin-la-Poterie.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Archeologische overblijfselen van het aquaduct en pakketten die door zijn route worden overgestoken of begrensd (cad. AD 630; BC 6, 116 tot 119, 121, 124, 125, 130 tot 132, 145, 150, 329, 330, 333, 334, 336 tot 338, 342, 351 tot 353, 395, 396, 406 tot 410, 413, 444; BD 196, 360, 442, 449, 622, 951; BM 1 tot 3, 55 tot 60, 63, 93, 94, 112; BR 10a, 12, 14, 32, 42; BV 12, 16, 24, 36, 38, 45; BW 15): boeking bij beschikking van 30 april 1999
Kerncijfers
Émile Espérandieu - Archeoloog
Auteur van de studie van 1926 over watervoorziening.
Claude - Romeinse keizer
Regen tijdens de waarschijnlijke bouw.
Oorsprong en geschiedenis
De Nîmes Watershed is een Romeinse constructie ontworpen om water van Uzes naar Nîmes te brengen, op een route van ongeveer 50 km door de Garrigue. De bouw, geschat tussen 40 en 80 AD (waarschijnlijk onder Keizer Claude), opgenomen technische innovaties zoals een constante helling van 25 cm/km, waardoor een stroom van 35.000 m3/dag. Het monument bestond uit een ongewapende betonstraal, metselwerk rechte voeten en een kanaal bedekt met waterdichte coatings, waaronder een roodachtige laag genaamd malta, gebaseerd op kalk en kwartszand.
Uit archeologische studies, met name die van Émile Espérandieu (1926) en het onderzoek van 1984 tot 1990, is gebleken dat er twee gebruiksfasen zijn: een eerste optimale werkingsperiode (150 jaar met helder water), gevolgd door afbraak vanaf de derde eeuw, gekenmerkt door aardlagen. Na de zesde eeuw werd het waarschijnlijk niet meer geëxploiteerd. Zijn lay-out, gekenmerkt door kunstwerken zoals de Pont du Gard of de bogen van de Pradier en Joseph kammen, werd geleidelijk beschermd als historische monumenten tussen 1840 en 1999.
In 2023 onthulde een archeologische ontdekking een uitbreiding van het collectienetwerk naar Saint-Quentin-la-Poterie, met meer dan 2 km aan de oorspronkelijke lengte. Het meer begon bij de fontein van Eure (Uzes) en eindigde bij het castellumdivisorium van Nîmes, waar water werd verdeeld. De gebruikte materialen zijn kalkmortel, kalksteen, waterdichte coatings en de nauwkeurigheid van de helling getuigen van een uitzonderlijke Romeinse hydraulische knowhow.
De rechtsbescherming van het aquaduct vond plaats gedurende twee eeuwen: de brug van de Gard werd geclassificeerd in 1840, gevolgd door het castellum van Nîmes in 1875, toen bogen en secties tussen 1979 en 1999. In Marguerites werden op 30 april 1999 de overblijfselen en percelen van het aquaduct geregistreerd. Vandaag de dag illustreert het boek Romeinse techniek en zijn aanpassing aan reliëf, terwijl het een symbool van het oude water erfgoed in Occitanie blijft.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen