Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Medici aquaduct, ook wel aquaduct van de wateren van Rungis genoemd, werd gebouwd in de 17e eeuw in opdracht van Marie de Medici om drinkwater aan Parijs te leveren. ==Geschiedenis==De stad werd gebouwd in 1922 en werd gebouwd in de stad Rungis. Het werd in 1623 gelanceerd en leverde aanvankelijk het Paleis van Luxemburg en 14 openbare fonteinen op de linkeroever, waarvan sommige nog steeds aanwezig zijn. Zijn enige brug-aquaduct, in Arcueil-Cachan, kruist de Bièvre vallei en is geclassificeerd als een historisch monument.

De bouw begon in 1613 onder leiding van Jean Coingt en werd overgenomen door zijn schoonzoon Jean Gobelain na zijn dood in 1614. De jonge Lodewijk XIII legde de eerste steen van de "Louis-XIII look" op Rungis, waarmee het werk begon. Het meer werd voltooid in 1623, maar volledige irrigatie van de Parijse fonteinen was niet effectief tot 1628. De lay-out, deels geïnspireerd door de Gallo-Romeinse waterwerken van Lutece, vermijdt privé-eigendom dankzij strikte versoepelingen (verbod van septic tanks of giftige afzettingen in de buurt).

In de 19e eeuw werd het Parijse deel onthuld: de wateren, ooit gericht op het Observatorium, werden doorgestuurd naar de reservoirs van het Pantheon, daarna naar het Montsourismeer na 1904. Vandaag de dag wordt de watervoorziening die nog steeds door Eau de Paris wordt beheerd niet meer gevoed dan door de bronnen van de Paray vlakte en de heuvels van de Bièvre, de oorspronkelijke stroomgebieden van Rungis worden aangetast door verstedelijking. De ondergrondse galerij, 1 meter breed en 1,75 meter hoog, behoudt zijn oorspronkelijke structuur in molensteen, met blikken (toegangsplaten) geclassificeerd of ingeschreven in historische monumenten.

Onder de opmerkelijke elementen, de Arcueil-Cachan Waterbrug (379 m lang, 18,86 m hoog) kijkt uit op de Bièvre vallei en kijkt uit op de Cachan begraafplaats. Het is ontworpen door Thomas Francine en Louis Métezaeau en neemt de site van een Gallo-Romeinse brug over. Ogen nrs. 1 (Rungis), 3 (Fresnes) en 13 (Arcueil) zijn geclassificeerd, terwijl anderen, zoals nr. 27 (het waterkasteel van het Observatorium), ooit gehuisvest de residentie van de koninklijke fontainerier. Hoewel water niet langer drinkwater is, getuigt het werk van vier eeuwen hydraulische techniek.

Het Medici aquaduct maakt deel uit van een bredere geschiedenis van waterbeheer in Parijs, gekenmerkt door terugkerende bevoorradingsproblemen. Onder Hendrik IV profiteerde de linkeroever, zonder fonteinen, vooral van het project, dat later werd uitgevoerd door Marie de Médicis om zijn paleis in Luxemburg te voeden. Bronnen, vroeger bekend om hun helderheid, werden geleidelijk vervuild door verstedelijking in de 20e eeuw. Tegenwoordig is het aquaduct van de stad Parijs zowel een functioneel overblijfsel als een erfgoed dat wordt beschermd, bestudeerd en versterkt door verenigingen zoals het historische Parijs.

Externe links