Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Auberive, opgericht in 1135 door Sint Bernard, Abbé de Clairvaux, belichaamt het Cisterciënzer ideaal. Gelegen in een moerasvallei bij de rivier de Aube, de monniken zetten daar een monastieke ruimte door het draaien van de beek om de abdij te bouwen volgens het Cisterciënzer type plan. Deze site, aanvankelijk geïsoleerd, werd een bloeiende kloosterplaats dankzij de gaven van lokale heren, waaronder de bisschop van Langres.

In de 13e eeuw bereikte de abdij zijn hoogtepunt met 11 schuren, 14 molens, ijzer- en zoutmijnen en wijngaarden in de buurt van Dijon en Mussy-sur-Seine. Maar de 14e en 15e eeuw, slecht gedocumenteerd, onthulde een daling gekenmerkt door de Honderd Jaren' Oorlog, vermindering van de kudde schapen van 2,540 tot 600 stuks. De abdij moest zijn land verhuren bij gebrek aan conversatie, waarbij alleen het heiligdom van de abdijkerk en de poort van de refter uit de middeleeuwen bewaard bleef.

De 16e eeuw introduceerde het begin: François I gaf Louis de Rye, de eerste abt om te handelen, het recht om een derde van het inkomen van de abdij te ontvangen. Deze eeuw zag ook de bouw van het Abbatial Palace, typisch voor de Renaissance, en de plundering tijdens de oorlogen van de religie (1567, 1587). Martial de Lévis, de enige reguliere abt onder de 14 comndatairen, probeert de abdij recht te zetten, maar financiële problemen blijven bestaan.

In de 18e eeuw werd bijna de totale wederopbouw gefinancierd door de verkoop van 1.700 hectare bos. De monniken keuren een ambitieus plan goed: de westvleugel, omgetoverd tot een gastenverblijf, heeft een klassieke gevel, terwijl de oostvleugel, opgevoed om te vechten tegen vocht, wordt herbouwd door architect François Buron. De abdijkerk, met uitzondering van het middeleeuwse koor, is gerenoveerd. In 1789 verspreidde de Revolutie de laatste acht monniken, en de abdij, verkocht als nationaal goed, ontsnapte nauwelijks aan totale vernietiging.

Van 1791 tot 1854, kwam de abdij in handen van particulieren: Abel Caroillon de Vandeul, de schoonzoon van Diderot, installeerde een katoenen spinning (1797-1807) voordat het een plezierresidentie werd. Zijn zoon verkocht het in 1825 aan de smederijmeester Bordet, die de 18e eeuwse kerk ontmantelde om een hoogoven te bouwen en de molen in een oranje fabriek veranderde. In 1856 werd het een gevangenis voor vrouwen, daarna een kolonie voor minderjarigen, waaronder Louise Michel (1871-1873), figuur van de Commune van Parijs.

Van 1927 tot 1960 herwon de abdij kort een monastieke roeping: bisschop Vladimir Ghika stichtte daar een gemengde gemeenschap, die snel werd vervangen door Benedictijnen van Parijs. Deze laatste vestigen serre boomgaarden en herontdekken het middeleeuwse heiligdom van de kerk. In 1960 werd de abdij door Solvay gekocht, en in 2005 werd de abdij geopend als een centrum van hedendaagse kunst en culturele plaats, met behoud van de historische boomgaard en abdij paleis van de zestiende eeuw, nu omgezet in een herberg.

Toekomst

Tegenwoordig is het de zetel van een hedendaags kunstcentrum met een muzikaal en feestelijk seizoen in de zomer.

Externe links