Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het station werd in 1840 gebouwd door architect Felix-Emmanuel Callet bij de kade van Austerlitz. Deze eerste pier, gelegen aan de Rue Neuve-de-la-Gare, markeerde de opening van de Parijs-Juvisy lijn, uitgebreid naar Orléans in 1843. Het station werd uitgebreid in 1846, maar de grote wederopbouw vond plaats tussen 1862 en 1867 onder leiding van architect Pierre-Louis Renaud en ingenieur Charles Sévène.

Het nieuwe station, met een 280 meter lange metalen hal (de tweede grootste in Frankrijk na Bordeaux), werd gebouwd door de Schneider Creusot workshops. De architectuur omvat een Belle Époque-stijl administratief gebouw op het Valhubertplein, evenals vertrek- en aankomstpaviljoens. De hal diende zelfs als een ballon productie workshop tijdens het beleg van Parijs in 1870. In 1900 verloor het station tijdelijk zijn status als hoofd van de lijn naar het station Orsay, alvorens terug te keren naar het in 1939.

In de 20e eeuw onderging het station grote veranderingen: elektrificatie in 1926 (het eerste station in Parijs zonder stoomtreinen), gedeeltelijke vernietiging tijdens de Tweede Wereldoorlog, en de oprichting van een metrostation in 1969 voor RER C. De inbedrijfstelling van de LGV's voor de Atlantische Oceaan in 1990 heeft het hoofdverkeer verminderd, maar blijft van cruciaal belang voor de verbindingen Night Intercity en Southwest. Sinds 1997 is een deel van het station opgenomen als een historisch monument, waaronder de hal en gevels.

Sinds 2011 heeft het station een ambitieuze renovatie ondergaan (gepland tot 2025), met de progressieve dekking van de sporen en de bouw van een monumentale marquise. Het Parijse Rive Gauche project beoogt het station te integreren in een moderne wijk, met kantoren, woningen en winkels. Op lange termijn zou het TGV's kunnen hosten via de toekomstige LGV Parijs-Orléans-Clermont-Ferrand-Lyon, waardoor zijn rol in het nationale spoorwegnet zou worden versterkt.

Cultureel werd het station gebruikt als decor voor verschillende films, zoals A Long Engagement Sunday (2004) of Hors Normes (2019). Dicht bij de Jardin des Plantes en de Pitié-Salpêtrière, belichaamt het een mix van industriële geschiedenis, collectief geheugen (records van 1941-1942) en hedendaagse dynamiek, met een jaarlijkse aanwezigheid van meer dan 20 miljoen reizigers.

Externe links