Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Bain des Capucins, ook bekend als de Petit Bain ou Bain des Pauvres, was aanvankelijk gereserveerd voor de ziekte van de huid, lepralijders en indigenten, uitgesloten van de Grand Bain. Hoewel Romeinse afkomst en middeleeuwse reconstructie (eind de 11e eeuw) genoemd werden, bevestigen deze veronderstellingen geen concreet bewijs. Het huidige gebouw, van klassieke stijl, werd herbouwd in 1767 en markeert het begin van een reeks thermische installaties in Plombières-les-Bains.

In 1800 werd er een snij-steenoven toegevoegd, die het bekken verdeelde om water bij verschillende temperaturen te bedienen. De site behoudt een vierkant plan typisch voor thermische architectuur voor de 19e eeuw, met een paviljoen dak en een gewelfd zes-ribed interieur. De ringsleutel van de kluis, doorboord om de dampen te evacueren, en de grond versierd met een polychroom mozaïek (1933, Gentil en Bourdet) getuigen van de technische en esthetische ontwikkelingen van de plaats.

In 1932 leidde architect Robert Danis een grote herstructurering, waarbij de Bain des Capucins werd samengevoegd met het nabijgelegen Temperate Bath. De gevel werd vervolgens verrijkt met een reproductie in plexiglas van Castalia of de Bron van de Poëzie (1883), beeldhouwwerk van Eugene Guillaume vandaag bewaard in het Museum voor Schone Kunsten in Lyon. Sinds 2001 zijn de gevels, daken, gewelfde hal en ondergrondse zwembaden beschermd als historische monumenten.

Gebouwd in veelkleurige Vogezen zandsteen, illustreert het gebouw de aanpassing van de thermale baden aan sociale en medische behoeften, van de Lichten tot de moderne tijd. Zijn geschiedenis weerspiegelt ook de ongelijke toegang tot gezondheidszorg, waarbij de Bain des Capucins een architectonische en humanitaire reactie belichaamt op de uitsluiting van de meest kwetsbaren.

Externe links