Eerste certificaat 1821 (≈ 1821)
Werkt als bijlage bij de Bain des Dames.
1843
Reconstructie door Grillot
Reconstructie door Grillot 1843 (≈ 1843)
Architectural project modernisering van het gebouw.
2001
Historische Monument Bescherming
Historische Monument Bescherming 2001 (≈ 2001)
Gevels, daken en kamer van geheime waterbommen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De gevels en daken, evenals de kamer genaamd de watervallen (box AB 342): inschrijving op bestelling van 10 april 2001
Kerncijfers
Nicolas Grillot - Architect
Regisseerde de reconstructie in 1843.
Oorsprong en geschiedenis
Het bad Montaigne, gelegen in Plombières-les-Bains in de Vogezen, is een thermaal etablissement waarvan de eerste records dateren uit 1821. Op die datum diende hij als bijlage bij de Bain des Dames. Dit rechthoekige gebouw is gebouwd van veelkleurige Vogezen zandsteen, een typisch materiaal van de regio. Zijn kelder, ontworpen als een hypocauste, behoudt een structuur verdeeld door platen van verticale zandsteen, verdeeld ruimte in vier vaten van drie spanten. Deze elementen ondersteunen de bestrating van de begane grond, waar sporen van Romeins beton nog steeds worden waargenomen in de hoogte.
De reconstructie van de Bain Montaigne in 1843, onder leiding van architect Nicolas Grilllot, markeert een belangrijke stap in de geschiedenis. Het project moderniseert het etablissement met behoud van oude elementen, zoals de twee ronde zandstenen bekkens, nu bekleed met marmer, gelegen in de eerste en derde overspanning van het linkerschip. Deze bekkens, evenals de gevels, daken en de "waterlepel" hal, zijn sinds 2001 beschermd als historische monumenten. Het gebouw is gescheiden van de Bain Stanislas door de passage van de dames, met de nadruk op de integratie in een breder thermisch complex.
De Bain Montaigne illustreert het belang van thermale baden in het sociale en medische leven van de 19e eeuw in Lotharingen. Thermal resorts zoals Plumbières-les-Bains trok een gemakkelijke klantenkring die kwam om te genieten van de vermeende deugden van het water, in een architectonische omgeving die Romeinse erfgoed en hedendaagse innovaties combineert. De bescherming van het monument in 2001 getuigt van zijn erfgoedwaarde, zowel voor zijn geschiedenis als voor zijn technische kenmerken, zoals de hypocauste of het gebruik van Vogezen zandsteen. Vandaag de dag blijft het een symbool van het Franse thermale erfgoed, gekoppeld aan de opkomst van de watersteden onder invloed van de Europese elites.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen